BARÁTTAN UM BESSASTAÐI – ÞAÐ SEM MÉR FANNST

Ég horfið á kosningasjónvarpið vegna forsetakosninganna í gær. Það var ágætt. Það er reyndar ansi langt síðan ég kíkti á „íslenska“. Þetta var mjög upplýsandi og góður þáttur. Sigurvegari þáttarins voru spyrlarnir. Þau voru alveg með þetta. Staðreyndir á hreinu, fína rökstuddar upptalningar og pressuðu á svör við spurningunum sem þau lögðu fyrir frambjóðendurna. Ef frambjóðandi reyndi að komast undan því að svara, var spurningin endurtekin.

UMBOÐSMAÐUR HUNDSINS

Ég hef efasemdir um gagnsemi allskonar fyrirbæra sem eiga að vera svo frábær.  Ágætisdæmi um það sem ég á við eru allir þessir „umboðsmenn“ eitthvað sem alltaf eru að skjóta upp kollinum.  Ég held að allir þessir umboðsmenn geri ekkert gagn.  Mér er til efs að samfélagið sé eitthvað betur sett með „umboðsmann neytanda“ skipaðan af Framsóknarflokknum.

BJARNI HARÐARSON ER ÓSNOTUR

Ósnotur maður er með aldir kemur, það er bast að hann þegi. ósnotur=vitlaus aldir=menn bast=best Þessi orð úr Hávamálum datt mér í hug þegar ég las nýlega bloggfærslu þingmannsins Bjarna Harðarsonar. Þar varpar hann fram hugleiðingu um það sem hann kallar „umburðarlyndisfasisma“ og á við þá tilhneygingu þróaðra samfélaga að gera minnihlutahópum hærra undir höfði en efni standa til. Þetta er reyndar kallað af snotrum, póstmóderniskar villigötur. Þessar villigötur birtast t.d þannig, svo tekið sé nýlegt dæmi frá Þýskalandi, að

Lesa meira

Site Footer