SKILAÐU TITLINUM!

Alexandra Helga Ívarsdóttir var kjörin ungfrú Ísland í gær. Hún var einnig kjörin LCN stúlkan. Þessu ber ekki að fagna því þessi titlill mun henni fjötur um fót í famtíðinni. Titlillinn mun vera eins og líkið í farangrinum og hindra Alexöndru alla metnaðarfulla framtíðarsýn. Fyrir utan þá staðreynd að ekki er hægt að keppa í fegurð, er athyglisvert að skoða hverjir það eru sem mæta á svona keppnir, hverjir greiða atkvæði í svona keppnum og hverjir hafa skoðanir á minnstu blæbrigðabreytingum á hlutfalli brjóstastærðar og kálfa miðað við göngulag á háum hælum.

Þessi frómi hópur sem hefur áhuga á þessum asnalegu keppnum eru ýmist typpafýlukallar á öllum aldri ellegar konur sem einhvernig hafa fundið lífi sínu farveg í því að finna út hvað karlmönnum finnst best. Þær eru í rauninni birtingarmynd hinnar fullkomnu kúgunar. Af hverju hafa þær ekki áhuga á keppninni um glæsilegasta manninn? Eru þetta alltsaman lesbíur? Nóg um áhorfendur þessara keppna. Þessar kvenkyns aðdáendur fegurðarsamkeppna minna mig pínulítið á umskorningakellingarnar í N-Afríku. Sem sagt sú stétt kvenna sem hefur þann starfa að skera kynfærin af ungum stúlkum í menningarlegum og trúarlegum tilgangi. Líkingin er sú að þær sjálfar voru skornar og viðhalda ógeðinu í einhverskonar þrá eftir að þóknarst köllunum / menningunni.

Keppnin sjálf er þversagnakennd. Það er ekki verið að keppa í neinu. Í fegurðarsamkeppnum er ekki markmiðið að skara framúr heldur að skara aftur úr. Sigurvegarinn er nefnilega sú sem er hvað næst fyrirframgefnum fegurðarhugmyndum.

Þetta er keppni í að vera sem líkust staðalímynd. -Hugsið ykkur lesendur góðir! Þetta er einstakt í víðu samhengi og engin önnur keppni hefur þessa eiginleika. Það er hægt að keppa í allskonar vitleysu en því miður er ekki hægt að keppa í fegurð. Hafið þið einhverntíman séð 2 fegurðardrottningar keppa þegar þær hittast á knæpu? Fegurð 1: -Ert þú Sunna Björt fegurðardrottning vestjarða 2007? (með ógnandi röddu) Fegurð 2: -Já, ég er hún. Hver spyr? (þunglega) Fegurð 1: -Rebekka Ríó er nafn mitt. fegurðardrotting Kópavogs 2008 og Ms Miranda sama ár. Fegurð 2: -Eigum við að keppa? (ákveðið en með vissri ógn)

Eina keppnin sem fer fram er keppnin í huga dómaranna um hvaða
unglingi sé skemtilegast að ríða. Svona er þetta og fáheyrt að klæða þennan einfalda sannleika í smeðjufullan búning sjálfsréttlætingar og óheiðarleika. Allt tal um ”glæsilegan fulltrúa” og allt það krapp borði fram úr silkimjúkum barka grásprengds manns með skræpóttan klút um hálsinn.

Þessi staðreynd er eins augljós og hún er pínleg því þær fegurðardrottningar sem hafa ná vissum þroska (gerist um 25 ára aldurinn) hætta þær að stæra sig af titlunum og minnast lítið sem ekkert á fyrri afrek á sviðinu í Broadway. Það er eins og þær fái sig fullsaddar af standpínuköllum með vodka í kók, sitjandi í þægilegum sætum að mæla þær út sentimetra eftr sentimetra, veltandi fyrir sér hvaða stellingu hann myndi beita á sig. Slefandi eins og hundur í hitasvækju

Þrátt fyrir að ég hafi ekkert sértaklega mikið álit á fegurðarsamkeppnum þá er ég alfarið á móti þvi að banna þær eins og stundum hefur verið haldið í frammi. Smekkur manna, rétt eins og fegurð verður ekki mældur á stiku. Þó er alveg hægt að hafa skoðanir á fyrirbærinu eins og ég er að gera á þessu bloggi, en opinbert inngrip inn í smekk fólks er fáheyrður.

Það er aðeins ein fyrrverandi fegurðardrottning sem hefur verið áberandi í samfélaginu. Það er forstjóri útlendingastofnunar. Það er barnaskapur að halda því fram að henni þyki það skemmtilegt að vita að því að viðmælendur sínir hafa mælt hana út, skoðað í krók og kima og jafnvel látið sig dreyma um kynlíf með sér í hvert sinn er hún mætir á virðulegan fund. -Hún drullu sér eftir þessu. Alexandra Helga! Skilaðu titlinum áður en titillinn skilar þér.

-Þetta er rugl.

Site Footer