Hættur á Eyjunni.

Ég hef ákveðið að flytja mig yfir á DV-bloggið. Mér hefur liðið vel hér á Eyjunni og samstarfið gengið snuðrulaust fyrir sig en stundum þarf maður að breyta, breytinganna vegna.

Ég er ánægður með DV þessa daganna og ekki eru ýkjur að segja að blaðið leiði umræðuna á þessum hrikalegu tímum í Íslandssögunni. Ísland er að taka hröðum breytingum og fjölmiðlar eru að stórum hluta ábyrgir fyrir því að knýja fram breytingar á samfélaginu. Þar er deiglan, þar á úrvinnsla umræðunnar sér stað og þangað líta ráðamenn jafnt sem almenningur. DV er ekki bara besti fjölmiðill landsins. -Hann er langbesti fjölmiðill landins.

Ef ég myndi drepast á morgun og ætti að gefa þjóðinni minni heilræði þá væri það þessi hérna sem ég næ ekki að koma orðum að nema í þessum lotum:

-Breytingar eiga sér aldrei stað án átaka.
-Engin þróun á sér stað án viðnáms.
-Góðir hlutir gerast ekki að sjálfu sér. Slæmir hlutir gerast að sjálfu sér.
-Það er kostar endalaust puð að búa í almennilegu samfélagi.

Satt best að segja held ég að þetta sé að koma altsaman. Ég er viss um að þegar ég flyt heim eftir nokkur ár, kem ég í betra Ísland en ég flutti frá. Sumum til ómældrar gremju og vonbrigða. Ísland Sjálfstæðisflokksins var ónýtt, ormétið og kjarnmyglað. Tiltektin eftir hugmyndafræði frjálshyggjunar mun vera verkefni stjórnmálanna næsta áratuginn. Við munum breytast og við munum þroskast. Þetta mun ekki gerast átakalaust. Tvær eða þrjár kynslóðir sjálftölufólks hafa vaxið úr grasi og litið á samfélagið á Íslandi sem mattadorspil þar sem ríktu engar reglur.

Þetta mun breytast. Það mun taka tíma en þetta mun breytast.

Hvað varð um nafnnúmerin?

Áður en bansettar kennitölurnar komu, var miklu betra kerfi í gangi. Nafnnúmerakerfið. Þá fékk maður bara eitthvað númer frá ríkinu og það fylgdi manni ævina út. 8 stafir valdir með slembitækni. Þá gat maður ekki reiknað út aldur andstæðnga sinna (og samherja að sjálfsögðu) með því einu að heyra kennitöluna. Mitt nafnúmer var skrambi flott.

8859-5858 og geri aðrir betur.

Svo var líka geysileg afturför þegar símanúmerunum var breytt þannig að ekki var hægt að sjá hvar númerið var staðsett.. Símanúmer í Kópavogi byrjuðu t.d alltaf á 4 meðan þau í Breiðholtinu byrjuðu alltaf á 7. Vesturbær og miðbær byrjuðu að sjálfsögðu á númerinu 1. Þessi breyting var geysislæm.

Til að toppa þessa vondu þróun þá er bílnúmerakerfið í dag einnig afar vont. Þessi gömlu stóru svörtu sem entust svo vel var hent út fyrir eitthvað látúns-rusl. Bílar úr Reykjavík voru merktir með stóru err-i. Bílar frá Akureyri voru með stóru a-i osfr. Varnarliðsbílar voru merktir VL. Þetta var mikið betra kerfi eins og gefur að skilja.

Vinur minn frá Akureyri sagði mér spélega sögu frá manninum sem var að undra sig yfir fjölda bíla á Akureyri sem voru með þriggjatölustafa númerum. Sá spurði einhvern innfæddan hvað væru eiginlega margir bílar á Akureyri á þriggjastafa númerum. Akureyringurinn kímdi og svaraði rólega:

-Þeir eru um það bil níuhundruð.

Erfðagalli umræðunnar

Það sem einkennir öðru fremur íslenska þjóðfélagsumræðu er hið tvöfalda eðli hennar. Það er að segja að skoðun, hver sem hún kann að vera, er sett í pólitískt samhengi. Ekki má hafa þessa skoðun á þessu máli, nema að önnur skoðanaknippi fylgi með. Umræðuni er þar með tvístrað og hún nær aldrei að þroskast.

Takið eftir hve orðið "tvístrað" við hæfi í þessu samengi. Orðið á sifjar sínar til tölunnar tveir.

Á þetta hefur verið bent margoft en það er eins og ekkert breytist. Þetta er hugvilla af verstu sort. Erfðagalli í skoðanamyndun þjóðarinnar. Þessi erfðagalli var reyndar miklu skaðlegri fyrir nokkrum áratugum, en þá keypti fólk í matinn eftir því hvaða stjórnmálaflokk það kaus. Það ók um að bifreiðum eftir því hvaða stjórnmálaflokk það kaus og það var í viðskiptum við banka og tryggingafélög eftir því hvaða stjórnmálaflokk það kaus.

Þetta hefur sem betur fer lagast en tvístrunin er sprell-lifandi í þjóðfélagsumræðunni. Umræðunni segji ég svo enginn fari nú að misskilja.

Ég fann þetta á eigin skinni i gær þegar ég bloggaði um þegar ég fékk hláturskast inn á klósettinu heima hjá mér. Hláturskastið má rekja til þess að ég fattaði að 67% þingflokks Sjálfstæðismanna eru eiginlega bófar og liðið sem er til vara, er með enn skuggalegri feril.

Sjálfstæðisflokkurinn er eins og tóbak að þessu leiti. Það væri bannað ef það færi á markaðinn í dag.

Ég fékk dúndurtraffík á þessa færslu, yfir 4000 hitt, og athugasemdirnar hrönnuðust inn. Sumar athugasemdirnar vöktu hjá mér þessa pælingu um tvístrun umræðunnar. Í þessum athugasemdum er tekið undir skoðanir mínar en hvatt til þess að ég "taki fyrir" Samfylkinguna næst, eða þá í beinu framhaldi.

Þarna er hugvillan. Þarna er erfðagalli umræðunnar.

-Þegar ég mótmæli einhverju, þarf ég ekkert endilega að mótmæla einhverju öðru í leiðinni. Það er enginn þversögn í því.

-þegar ég vel A, þarf ég ekkert endilega að vera andstæðingur B.

-Þegar ég er hlynntur aðild að ESB þarf ég ekkert endilega að taka undir skoðanaknippi Samfylkingarinnar allrar. það gerir mig ekkert að aðdáaenda Jarðganga Möllers þótt að við séum sammála með aðildina af ESB.

Erfðagalli umræðunnar virðist vera sá að ein skoðun á einhverju einu atriði er alltaf víkkað út og sett í stórt pólitískt samhengi. Umræðan fer allta að snúast um skoðanaknippi frekar en eina skoðun. Með þessu er TRYGGT að umræðan fer ofan í skotgrafirnar og komist ekkert áfram. Sem er akkúrat þar sem stór hluti þingmanna vill að umræðan sé. Með því skapast skjól fyrir dugleysi þeirra, fákunnáttu og hugleysi.

Stundum birtist erfðagalli umræðunar á þann hátt að ekki er hægt að hafa neina skoðun á neinu, nema að benda á lausnina á vandamálinu sem er til umræðu. Þetta hljómar ágætlega, en stenst ekki skoðun. Hve oft höfum við ekki heyrt digurvaxin þingmann fara möntruna um

"þú segir ákvörðunina vera slæma en þú hefur aldrei bent á eitthvað betra?"

Þarna er hugvillan. Þarna er erfðagallinn.

Þegar ég bendi borgaryfirvöldum á hættuleg gatnamót einhversstaðar, þarf ég ekkert að koma með lausnina á vandamálinu! Til þess eru borgaryfirvöld og allt það apparat. Tugir ef ekki hundruðir sérfræðinga í nákvæmlega þessu! -Umferðarmálum

Þegar einhver gagnrýnir stjórnvöld fyrir einhliða atvinnustefnu (álver t.d) , þá þarf sá hinn sami ekki að koma með lausnir á atvinnumálum landsins! Til þess eru tugir ef ekki hundruðir sérfræðinga sem hafa lært fagið í bestu skólum heimsins!.

það er allt í lagi að halda fram skoðun A og bara skoðun A. Skoðun A stendur alveg fyrir sínu og þarf engin skoðana-knippi sér til stuðnins.

Þegar ég gagnrýni Sjálfstæðisflokkinn, gagnrýni ég bara Sjálfstæðisflokkinn. Ég þarf ekkert að gagnrýna Framsókn, Samfylkinguna, Hreyfinguna, Borgarahreyfinguna, Þráinn Bertelson, Völu Matt, Soffíu Hansen eða Barbapabba.

þarna er erfðagallinn. Þarna er hugvillan og ég er handviss að þjóðmálaumræðan á Íslandi tæki þroskastökk þegar fólk fattar þetta.


-

Grátlegt hláturskast.

Sjálfstæðisflokkurinn er í stórkostlegri kreppu. Núna er allur krafturinn, allur infrastrúkturinn og allt powerið í þessum stærsta stjórnmálaflokki landsins settur í þann eina farveg að fresta birtingu skýrslu sérstakrar rannsóknarnefndar þar til EFTIR þjóðaratkvæðagreiðslu um Icesave.

Einmitt þegar flestir málsmetandi menn, segja að slíkt megi alls ekki gera, því að ýmislegt gæti leynst í skýrslunni sem gæti haft áhrif á niðurstöðu þjóðaratkvæðagreiðslunnar.

Hafið það ekki afhjúpast fyrr, þá ætti það að gera það núna. Sjálfstæðisflokkurinn er skít-hræddur við allt uppgjör við Hrunið.

Það grátbroslega við þetta mál alltsaman er að Ásbjörn Óttarsson þingmaður FLokksins er í einhverri þingmannanefnd sem á að fjalla um þessa mikilvægustu skýrslu íslenska lýðveldisins. Maður sem afhjúpaðist fyrir atbeina DV sem skattsvikari af verstu sort. Málsvörn hans í þessu máli setur alla réttarkerfishugmyndir landsmanna í uppnám. Það er í lagi að stela, ef maður skilar því þegar það kemst upp. Hafi hann skömm fyrir þessi Ásbjörn frá Hellissandi.

Félagar mínir sem margir hverjir hafa alltaf kosið Sjálfstæðisflokkinn, settu hjóða réttarskilning Ásbjörns í skattsvikamálinu sínu, meðan aðrir urðu fjúkandi illir.

Sjálfstæðisflokkurinn þarf nefnilega enga óvini. Hann er fullfær um að tortíma sér án nokkurrar utanaðkomandi hjálpar. Eftirfarandi dæmi ætti að sannfæra lesendur um þá nöturlegu staðreynd.

Fjótlega eftir Kastjósviðtalið þar sem Helgi Seljan braut blað í íslenskri fréttamennsku, komu upp raddir þess efnis að Ásbjörn væri óhæfur til þess að takast á við nefndarhlutverk sitt í eftirmálum skýrlsunnar frá sérstakri rannsóknarnefnd Alþingis. Að ekki væri við það unað, að skattsvikari og maður með svo brenglaðan réttarskilng, væri að takast á við hrun efnahagskerfisins og þær gripdeildir sem íslensk þjóð var fyrir barðinu á í undanfara hrunsins. Egill Helgason var fjótur að benda á að ótækt væri að hafa Ásbjörn í þessari nefnd.

Þá byrjaði ég að pæla hver gæti tekið við af Ásbirni....

Því miður var ég að spræna inn á klósetti þegar kviknaði á perunni. Það sótti að mér þvílík hláturs-roka að ég mátti hafa mig allan við að spræna ekki á gólfið. Þarna var ég einn að reyna að hitta ofan í klósettið, flissandi eins og útvarps-fífl, á annari hæð í raðhúsi í Gautaborg í hinni stóru og fögru Svíþjóð. Flissandi og pissandi yfir örlögum landsins míns og þeirri hroðastöðu sem er svo æpandi.

Það kviknaði svo sannarlega á perunni. Sjálfstæðisflokkurinn er svo ónýtur að allstaðar annarsstðar væri hann ekki flokkaður sem stjórnmálaflokkur heldur bófaflokkur. Ég veit að þetta eru stór orð og þetta rímar, en svona er þetta bara. Sjálfstæðisflokkurinn ER bófaflokkur. Skoðum aðeins hverjir geta komið í staðinn fyrir Ásbjörn Óttarsson í þessari mikilvægu nefnd.

Árni Johnsen? Nei. Dæmdur þjófur

Ásbjörn Óttarsson? Nei. Skattsvikari og með afar sérkennlega réttarsýn

Bjarni Benediktsson? Nei. Vafinn inn í stærsta rán Íslandssögunnar.

Einar K. Guðfinnsson? Nei. Á allt undir óréttlátu kvótakerfinu

Guðlaugur Þór Þórðarson? Nei. Mútuþegi.

Illugi Gunnarsson? Nei. Vanhæfur vegna sjóðs 9.

Pétur H. Blöndal? Nei. Helsta málpípa frjálshyggjunnar sem keyrði landið í kaf. "Fé án hirðis"-stefnan leiddi til ófara sem ekki sér fyrir endann á.

Tryggvi Þór Herbertsson? Nei. Kúlulánaséní og bankasvindlari.

Ragnheiður E. Árnadóttir? Nei. Tók ALLAR vitalausu beygjurnar sem hægri hönd Haardes.

Þorgerður K. Gunnarsdóttir? Nei. Kúlulánadrottingin sem fékk "lánaðar" 900 miljónir.

Eftir standa: Unnur Brá Konráðsdóttir, Birgir Ármannsson, Ragnheiður Ríkharðsdóttir, Jón Gunnarsson, Kristján Þór Júlíusson, Ólöf Nordal

62% þingliðsins er beisiklí óhæft til hverskonar starfa fyrir Alþingi! Þeir sem eftir standa eru frekar pasturslítil og feyskin. Það er helst Birgir Ármansson sem eitthvað kveður að í þessum hópi. Hann ætti strax að undirbúa sig fyrir að taka við forrystu í flokknum. En þetta var reyndar ekki það sem hlægði mig svona ógurlega þar sem ég var að spræna.

Það sem hlægði mig svona ógurlega var að ef að Sjálfstæðið kallar til varamenn er listinn álíka hroðalegur. Þórlindur Kjartansson er varamaður Sjálfstæðsflokksins. Sjálfur heilinn bakvið vel heppnaða markaðssetningu Icesave í Hollandi og Bretlandi!

Hann væri sjálfsagt fínn kandídat í það að tækla það hvernig taka skuli á Icesave-liðinu? Það er amk skoðun Ásbjörns Óttarssonar sem eyddi drjúgum tíma í að sannfæra áheyrndur um að ekkert væri að því að kvótaeigandi grenjaði út meiri kvóta sem þingmaður. Ekkert væri að því að fórnarlamb erlendra lánageðveiki, tæki afstöðu til lausnar slíkra mála sem þingmaður. Að sama skapi er þá alveg sjálfsagt að Icesave-liðið taki þátt í því að móta stefnu til þess að bjarga þjóðinni frá Icesave-hörmunginni. já og dæmdur nauðgari væri í nefnd um neyðarmótöku vegna nauðganna. Ekki er heil brú í málflutningi Ásbjörns Óttarssonar. Auðvitað er af og frá að skuldum vafinn þingmaður sé að móta stefnu til þess að redda sjálfum sér og öðrum í sömu stöðu. Þetta fattar Ásbjörn einfaldlega ekki enda maður lítilla (Hellis)sanda og lítilla sæva

Annar varaþingmaður sem hægt væri að kalla til er Erla Ósk Ásgeirsdóttir en hún vann ásamt Þórlindi við marðkaðssetningu Icesave sem var svo vel heppnuð að miljarðarnir bókstaflega streymdu inn á glæpareikningana. Já hef ég minnst á þátt Kjartans Gunnarssonar? Fyrrvarandi framkvæmdastjóra Sjálfstæðisflokksins og í stjórn Landsbankans á tímum Icesave hörmungarinnar?

Þetta endar ekki nokkurstaðar því að Landsbankinn og Sjálfstæðisflokkurinn eru tengdir saman eins og teinar í kaðli. Snúast hver upp á annan og styrkja bandið. Eining klár og tær.

Sjálfstæðisflokkurinn ER bófaflokkur. Og hann hagar sér eins og slíkur. Þyrlar upp eimyrju í þeirri von um að þjóðin sjái ekki í gegnum moðreykinn. Öllu er til tjaldað í þessum moldarþyrlingum og landshagur skiptir þá engu frekar en kollega þeirra á Sikiley.

En satt best að segja er þetta ekkert fyndið. Íslenskir vinstri menn ættu nú að taka á Sjálfstæðisflokknum sem beinni ógn en ekki hlægja af þeim eins og þeir hafa alltaf gert hingað til. Vinstrimenn hafa alltaf verið eins og vitlausi kallinn sem mætti alltaf með hníf í byssubardaga.

Ef að Sjálfstæðisflokkurinn væri stofnaður í dag, færi uggur um þjóðina.

Ég fullyrði að ef að stórnmálaflokkur þar sem 62% þingliðsins eru bófar starfaði á norðurlöndum, þá væri tekið á honum líkt og á Hells Angels samtökunum.

-Hann væri lýstur glæpsamlegur og ógn við samfélagið.

DV er langbesta blaðið

Ef einhver hefur ekki tekið eftir því þá er DV að blómstra þessar fyrstu vikur ársins. Hver fréttin á fætur annari styðja það og undirstrika að DV er besta blað landsins um þessar mundir.

Ekki bara besta blaðið, heldur lang-besta blaðið.

Ég er sannfærður að DV hefur fundið sitt Watergate með samblæstri Formanns Sjálfstæðisflokksins og ræningjanna sem tæmdu bótasjóði Sjóvár.

Þessu máli er ekki lokið og getur bara farið á einn veg.

..Farin niður á Austurvöll að berja einhvern.

Ég er meðlimur á ansi öflugum póstlísta. Við erum nokkrir úr vesturbænum sem skjótum á milli okkar því sem er í deiglunni hverju sinni. Þessi póstlisti hefur verið virkur í svona 24 mánuði eða þar um bil. Stundun hvessir og stundum vælum við úr hlátri. Allt eftir því sem er í gangi.

Þetta innlegg kom í dag og ég bara varð að birta það.

Bjarni Ben um Ásbjörn: Á ekki að hafa áhrif þótt hann hafi játað lögbrot. Hefur bætt fyrir það.

-þessi setning fer í sögubækurnar.

Ég er hér með hættur að virða lög í þessu landi. Ef maður játar brot og ber fyrir sig vanþekkingu á þá hefur maður bætt fyrir það.

Fangelsi óþörf og ekkert vesen.

Ég er farinn niður á Austurvöll að berja einhvern.

H.

-Ég vissi ekki að byssan var hlaðinn...

Hann var ekki traustvekjandi Sjálfstæðisþingmaðurinn Ásbjörn Óttarsson í Kastljósinu í gær. Iggldi sig og skældi við spurningar Helga Seljan. Ég held að þetta viðtal marki ákveðin þáttaskil. Ég hef á tilfinningunni að hér eftir muni þingmenn sem eru grillaðir svona eftirminnilega, ekki eiga afturkvæmt í þungavigtarumræður, hverjar sem þær kunna að vera.

Þessi Ásbjörn beinlínis viðurkenndi lögbrot en sagði svo setningu sem ég held að komist í sögubækurnar af ýmsum ástæðum.

"Ég vissi ekki að ég var að brjóta lögin".

Maður spyr sig: Er þetta virkilega málsvörn? Ég meina: Er þetta boðlegt af þingmanni að halda þessu fram? Ég skil alveg að náungar eins og Lalli Djóns og þessir kallar eru snillingar í allskonar svona afsökunum, -en þingmaður?

"Ég vissi ekki að hámarkshraðinn var 70 km". Eða "Ég vissi ekki að ég væri að keyra flóttabílinn". Eða "'Ég stóð í þeirri trú að þetta væri fullkomnlega löglegt". Eða. "'Ég vissi ekki að þessir peningar voru inn á reikningum mínum"...

Kannisti við þetta? Eru þetta ekki einmitt málsvörnin sem að þrjótarnir sem beindu byssu að gagnauga þjóðarinnar, og hleyptu af -halda í frammi?

"Ég vissi ekki að byssan var hlaðin".

Enn spyr ég: Er þetta boðlegt?

Það var nú meira sem Ásbjörn "ég-viss-ekki" hélt í frammi. Hann sagði með galopnum augum, ætla að mæta í Kastjósið með lygamæli og láta mæla hvort hann væri að ljúga í beinni útsendingu.

Enn spyr ég: Er þetta boðlegt?

Ég fullyrði að ef þingmaður á hinum Norðurlöndunum héldi svona fram í sjónvarpinu, yrði hann átómatíslkt settur ti hiðar. Ekki af þinginu (það kæmi ekki til þess) heldur af eigin flokki. Þarna er Ásbjörn Óttarsson beinlínis að gefa í skyn að hann sé viðriðin glæp. Og það er ólíðandi að mati kollega hans á Norðurlöndunum. (en hvað vita þeir, þessir gönguskíðandi lúðar...)

Nú skila flestir Íslendingar ekki neitt hvað ég er að fara. Ég skal útskýra málið betur.

það er álitið í löndunum í kringum okkur að meiri hagsmunir séu fyrir því að þingmenn séu óflekkaðir af glæpum og lögbrotum, en að þeir hafi hangandi yfir sér einhvern grun eða óuppgerð mál sem gætu kastað rýð á mannorð þingsins.

Enn skilja sjálfsagt fæstir þetta en ég skal reyna annað áhlaup.

Það er álitið í þingum Norðurlandanna að æra þingsins VERÐI að vera óflekkuð. Ef minnsti grunur sé um hið gagnstæða, er málið gert upp. það rannsakað og afgreitt. Þetta snýst ekki um "sekt" eða "sakleysi" heldur um annað. það er álitið að þingmaður sem sífellt er með allskonar kærur eða skandala á hælunum, jafnvel þótt hann sé saklaus af öllu saman, sé óheppilegur því æra þingsins skipti meira máli en að "saklaus" þingmaður þurfi að víkja.

Ég get ekki gert þetta skýrara og rennur í grun að fæstir fatti hvað ég á við. Ég held að flestir haldi að æra þingsins snúist um að "ekki hafi verið framin nein lögbrot". Flestir rugla nefnilega saman "sekt" eða "sakleysi" og æruverðugleika. Takið eftir að þegar talað er um að útlenskir þingmenn séu alltaf að segja af sér, er það EKKI vegna þess að þeir eru "sekir", heldur vegna þess að ávirðingin um sektina, varpar rýð á þingið.

Þetta hafa Íslendingar aldrei fattað.

Ásbjörn Óttarsson ætlar s.s að mæta með lygamæli í Kastjósið. Já, hann gæti kannski í leiðinni kennt ungu fólki að búa til "lón" eða vefja jónu á röngunni. -Það er álíka. Maðurinn er greinilega hinumegin við stakketið.

Já svo beit hann hausinn af skömminni með því að neita að gefa upp nafn endurskoðandans síns. Sá væri nefnilega fallinn frá. Furðulegt þetta með endurskoðendur fjárglæframanna. Þeir virðast detta niður dauðir ellegar fá heilablóðföll í lange baner..

Það VERÐUR að fá nafn þessa meinta endurskoðanda strax því það eru hagsmunir allra Íslendinga að gera þetta mál upp og það vel. Reyndar treysti ég ekki Sjálfstæðismönnum til þess að setja sinnep á pulsuna mína og gæti vel trúað að Ásbjörn þessi væri barasta að skrökva þessu með endurskoðandann. -Þetta er eitt símtal fyrir sniðugan blaðamann.

Svo væri gaman að vita eitt: Ásbjörn þessi viðurkennir s.s lögbrot og endurgreiðir eitthvað sem hann mátti ekki taka plús vexti.

-HEY !!

Má þetta? Er hann "off the hook"? Má ég stela og skila því síðan aftur? Er þetta eins og í gamladaga á leikskólanum? Má maður drepast og taka libni-pillu? Á hvaða andskotans siðferðisstigi er þessi Ásbjörn frá Hellissandi? Hvernig væri að ríkissaksóknari kærði nú þennan skálk og léti einhverja hund-ómerkilega mótmælendur í friði? (kæra einhvern slána fyrir að skyrpa á dyravörð en sleppa þeim sem settu rændu tugum miljarða! -nei þetta er ekki skets úr Montí Pæton) Getur einhver lögfræðimenntaður svarað mér?

Er hægt að kæra þennan Ásbjörn Óttarsson? Því ef enginn ætlar að gera það, þá ætla ég að gera það.


Já og ef þið vissuð það ekki. Ásbjörn þessi Óttarsson er í þingmannanefnd sem á að fjalla um skýrslu rannsóknarnefndar Alþingis.

Update: Guðrún var ekki rekin. Hún var löngu hætt

Ekki er öll vitleysan eins. Kvennalista-Gudda var ekkert rekin eða vísað frá eins og hún heldur fram. Hún sagði sjálf upp!

Ég bloggaði um málið hérna en hefði betur sleppt því. Guðrún ætti annað hvort að hugsa sinn gang eins og sagt var í gamla daga, ellegar sleppa sér algerleg í ruglinu. Limbó á milli veruleikans og þess ímyndaða er engum hollt, sérstalega þegar slíkur línudans nær inn í fjölmiðla landsins.

Ég mæli með því að Gudda sleppi af sér beislinu í viku eða tvær. "Flippi út" eins og sagt var á Freddabar á öndverðri síðustu öld. Mæti í skræpóttum siffon-buxum með teygju, móher peysu og í támjóum ACT lakkskóm og fari með lögin úr "Áfram Stelpur"-plötunni.

Já eða bara þegi.

Það er til vegsemdarauka í þessu tilfelli.

Guðrún á bara að þegja.

Mikið er sorglegt að sjá fólk naga sig fast við einhverjar stöður hér og þar. Þessi Guðrún á ekkert þessa stöðu og á að líta á endurnýjun sem eitthvað sem er gott fyrir allt samfélagið og alla stórnsýsluna.

Halda smá partí og segja takk og bless. Fá sér sígó og slurk af kláravíni í Freska og barasta þegja.

Nú er tími endurnýjunar og það er bara fínt að fá nýtt fólk þarna inn og frekar súrt að Mörður skyldi hafa verið valinn því urmull er til að fólki sem vill leggja sitt á vogarskálarnar í sókninni að betra og réttlátara Íslandi.

Mörður er ágætur en það er þarna var ástæða til að fá inn nýtt fólk. Það skipun Marðar er samt skárri en að mosagróin kvennalistakelling skyldi ná að naga sig inn undir stólbaks-fóðrið á einhverjum stól sem er eign skattgreiðenda.

-Fyndið að hún skuli sprikla við þessi ofur-eðlilegu skipti.

Ísland er stjórnlaust.

Ísland er stjórnlaust. Þannig er það nú bara. Vanmáttug ríkisstjórn er haldið í helgreipum ysta vinstrisins og ysta hægrinsins. Hreinræktaðir glæpamenn í röðum þingmanna glotta við tönn og maka krókinn í gegnum gerspilltar skilanefndir.

Ríkisbankarnir svokölluðu eru orðin skálkaskjól fyrir fólkið sem beindi byssu að gagnauga þjóðarinnar. -Og hleyptu af.

Með nýlegri skipan Sjálfstæðis-skálksins Friðriks Sófussonar í bankaráð Íslandsbanka er tónninn slegin um að ítök stjórnmálaflokkanna verða héðaneftir enn sterkari en áður fyrr. Athugum að Árni Tómasson (sem var á sínum tíma dæmdur fyrir að leka trúnaðarskjölum ) situr fyrir Framsókn í Íslandsbanka. Kannast einhver við minnið? Hvað segir ríkisstjórnin. Hví er þetta umborið?

Vara þarf að taka fram að útrásarhyskið veður spókar sig í London með montprik og skilur ekkert í látunum á Íslandi. Ég fékk ábendingu um það að úrið sem Ármann Þorvaldssoon hafði um hendina í viðtali á stöð 2, hafi kostað 15 miljónir. Enginn hefur verið handtekin. Ekki nokkur maður. Enda kannski ekkert skrýtið því að saksóknarinn (skipaður af Flokknum) er önnum kafin við að gefa út handtökuskipanir á fyrir "glæpi" sem eru svo léttvægir að líkja má við hraðasekt.

Landið er stjórnlaust.

Ríkisstjórnin er veik og lasin. Samfylkinin er löskuð, tætt og ótrúverðug eftir setu í Vanhæfu ríkisstjórninni. Megnið að þingliðinu er markað setu úr þessari skaðlegustu ríkisstjórn Íslandssögunnar. Lykilfólk hrunsins er við stjórntaumanna í dag. Össur, Jóhanna, Björgvin G, Möller, Þórunn Sveinbjarnar, Steinunn Valdís og allir hinir eru með puttanan í endurreisninni. þingmenn Samfylkingarinnar komast helst í fréttirnar vegna rosa-fasteignakaupa upp á miljóna tugi!

Hvar annarstaðar en á Íslandi spyr ég?

Hvar í andskotanum er stefnan! Undir hvaða pizzukassa eru markmið og gildi jafnaðarmanna? Nóg er nú að hafa gegnumrotna stjórnarandstöðu en að fólkið sem á að halda með okkur, geri ekki neitt, er ólíðandi.

Jafnaðarmenn Íslands þurfa nauðsynlega að endurnýja sig. Feykja burtu hinum fúnu og rotnu greinum og gefa rými fyrir lífvænlegum sprotum. Alveg eins og bankarnir ættu að gera fyrir viðskiptalífið. Þetta þarf að gerast strax.

Jóhanna þarf strax eftir birtingu rannsóknarskýrlsunnar, að rjúfa þing og boða til kosninga. Þá skapast rými fyrir nauðslynlega endurnýjun. Það er til fullt af ágætis fólki í Samfylkingunni sem er meira en viljugt að taka við af hinum hæfileikalausu. Fólki sem er ekki markað af biðraðastemningunni og valdaplottinu. -Venjulegu fólki sem hefur venjulega skynsemi til að bera. Ekki pólitísk viðrini sem eru daginn út á "auto-pilot" og tala bara í frösum.

Já, tala bara í frösum. Takið eftir þessu. Enginn hugsun, enginn stefna, ekki neitt nema munnræpa og þvaður.

Ástæðan fyrir dugleysi ríkisstjórnarinnar er fólkið í henni. Það vantar allann kraft í þetta lið. Ef að ríkisstjórnin væri manneksja þá væri hún Ingjalds-fíflið í Hergilsey. Tjóðraður við staur en fullur af allskonar meiningum.

Ég hvet hina duglausu að hætta að hugsa pólitíkst og gefa upp á bátinn alla framtíðarmögulegika í stjórnmálum. Hugsa sem svo að stundin er núna og bara núna. Núna þarf að gera eitthvað. Núna þarf að taka sjensana. Leggja allt undir. Íslandi allt og ekkert helvítis pólitískt kjaftæði og þvaður. Takið svefnpokana ykkar niður í Alþingi og sofið þarna þangað til verkefninum er lokið. Hættið að væla um að þið getið ekker því að lögin séu svona og svona!

Lögin ágætu lesendur. Lögin eru svona. Ég er í lögfræðiáfanga í skólanum mínum og fyrsta setningin sem Mats kennarinn okkar setti á töfluna var. "Lög snúast ekki um rétt eða rangt". Þetta er kjarninn málsins. Það má ekki rugla saman lögunum og því sem er rétt og rangt. Lög eru bara lög. Það er ugglaust bannað að berja innbrotsþjóf í hausinn með hamri eða álíka, þó að það sé sennilega hið rétta í stöðunni. Stundum er ekki hægt að bíða eftir lagalegri niðurstöðu í málefnum sem krefjast úrlausnar strax! Stundum verður fólk að taka sjensins. Þetta kallast hugrekki og er hugtak sem er algerlega framandi öllum íslenskum þingmönnum í framtíð og fortíð.

Þá er komið að spurningunni sem oft vaknar. Hún er þessi: Eigum við ekki bara skilið þá þingmannsræfla sem við kjósum?

Svarið er NEI!

Það eru dagleg svik við kjósendur að enginn sé ábyrgur fyrir hruninu.

-Það eru dagleg svik við landsmenn alla þegar ónýtum fyrirtækum, er velt yfir á ríkið, ný kennitala stofnuð og skuldirnar skildar eftir hjá skattgreiðendum.

-Það eru dagleg svik við kjósendur þegar 95% landsmanna greiða upp skuldir og eignabruna ríkasta 5% hluta landsmanna.

-Það jafnast á við að spræna framan í þjóðina að hafa gerspillta þingmenn á borð við Bjarna Ben, Þorgerði Katrínu, Björgvin G og þennan útvegsbarón fyrir vestan, að móta þjóðmálaumræðuna hverju sinni.

Meðan Samfylkingin gerir ekkert í því að endurnýja hinn spillta og óhæfa mannskap innanborðs er útlilokað að nokkur árangur náist í því rosa-verkefni sem tiltektin eftir kleptókratíu Sjálfstæðisflokksins.

Björgvin G er óhæfur. - litið í baksýnisspegilinn

..."We come in peace".

Ein af uppáhaldskvikmyndum mínum er myndin "Mars Attacks" í leikstjórn Tim Burtons. Myndin er einskonar óður til geiminnrása-mynda og er satt best að segja sprenghlægileg. Ég er reyndar í afar fámennum aðdáendahópi þessarar myndar því allir sem ég þekki finnst þessi mynd allt í senn, bjánaleg og leiðinleg.

Það er eitt atriði í Mars Attacks sem kemur alltaf upp í hugann um þessar stundir. Það er þegar geimverurnar koma til jarðarinnar, frekar óárennilegar með geislabyssur. Geimverurnar kunna bara eina setningu í ensku (að sjálfsögðu) sem þeir mæla af munni fram með hroðalegum skrækjum.

-"We come in peace"

Mannfólkið horfir á þessar undraverur nálgast og ákveða að treysta þeim þrátt fyrir illyrmislegt útlitið. "We come in peace" er jú fagurt konsept, -ekki satt? En svo gerist það. Geimverurnar taka upp geislabyssurnar og drepa allt kvikt. Þurrka út alla sem þeir sjá og skilja eftir sig sviðna jörð. Mannfólkið veit ekki hvernig það á að bregðast við eftir þessa misheppnuðu móttöku og þegar geimverurnar birtast á ný með "We come in peace" frasan úr ryðguðum raddböndunum, bráðnar mannfólkið og annar fundir er ákveðin. Í þetta skiptið í Capitol Hill sem er þinghúsið í Bandaríkjunum. Geimverurnar spássera um þinghúsið hafandi í frammi einu setninguna sem þeir kunna, og prúðbúin þingelítan brosir innilega yfir friðarandanum sem svífur yfir. "We come in peace". -Þá gerist það. Geimverurnar taka upp geislabyssurnar og drepa allan þingheim og myrða forsetafrúna. (kristalsljósakróna hrundi á hausinn á henni í öllum látunum).

-Já þeir komu sannarlega með friði. "We come in peace" -og svo drápu þeir alla!

Þrátt fyrir að þetta dæmi sé alveg kostulegt (og ég hvet alla til að berja þessa mynd augum) þá er hliðstæða þessa dæmis ekkert fyndin. Sjálfstæðisflokkurinn hagar sér nefnilega nákvæmlega svona í Icesave-málinu.

Sjálfstæðisflokkurinn segist vilja leysa deiluna en í raun vilja þeir bara flækja hana og draga á langinn. Ástæðan er því miður jafn hörmuleg og hún er augljós. Með því að draga á langinn, teygja og toga Icesave-málið skapast ekki tími til þess að sjá heildarmyndina og þann ofsa-skaða sem 18 ára valda tími Sjálfstæðisflokksins hefur valdið þjóðinni okkar. Ímyndum okkur í augnablik að Icesave málið væri leyst. Að það væri úr sögunni og næstu mál væri tekið fyrir. Hvaða mál væri það? Væru það ekki mál á borði við spillngartengsl forkólfa Sjálfstæðisflokksins við atvinnulífið, við kótaeigendurna og hina ofurríku? Svo rammt kveður að þessum tenglsum að bæði formaður OG varaformaður Sjálfstæðisflokksins eru flæktir inn í svo svakaleg mál að allstaðar annarsstaðar en á Íslandi væru þessi tvö komin á bakvið lás og slá.

Stór orð? -Er það virkilega svo? Stórar ávirðingar hanga nú oftast saman við stórar misgjörðir. Við erum að tala um að varaformaður stærsta og voldugasta stjórnmálaflokks Íslands, þáði 900 miljón króna "lán" frá risa-banka! Lán sem verður pottþétt afskrifað ef það er ekki þegar búið að því! Allstaðar annarsstaðar munu svona mál kallast mútumál og ekkert annað. Hvað varðar sjálfan formann Sjálfstæðisflokksins þá er málið öllu ískyggilegra því að Bjarni Benediktsson er flæktur inn í ósvífnasta rán Íslandssögunnar. Já og best heppnaða rán Íslandssögunnar aukinheldur. Þegar bótasjóður Sjóvá stærsta tryggingafélags á Íslandi var tæmdur. Ástæðan sjálf (með ákveðnum greini) fyrir háum trygginga-iðgjöldum var þessi bótasjóður. -Honum var rænt! Stolið og farinn eitthvert út í buskann. Bjarni Benediktsson formaður Sjálfstæðisflokksins er vafinn inn í þetta rán. Þetta eru stór orð en það verður að segja þau.

Ég get ekki séð fyrir mér Fredrik Reinfeld eða Mónu Salin (ég er búsettur í Svíþjóð) sitja undir áþekkum ávirðingum og þeim sem hanga yfir Bjarna Ben og Þorgerði Katrínu. Í fyrsta lagi myndi flokkarnir taka á þessu strax og eintthvað óþægilegt kæmi upp á yfirborðið og í öðru lagi ef það þeir gerðu það ekki, myndi þingið pottþétt gera eitthvað, því að óþolandi er að þingmenn skuli bornir slíkum sökum og mál þeirra ekki gerð upp.

Þetta hangir á spýtunni. þessvegna mun Sjálfstæðisflokkurinn ALDREI samþykkja neitt varðandi Icesave. Mútumál Þorgerðar Katrínar og þáttur Bjarna Ben í stærsta ráni Íslandssögunnar mun stax koma upp þegar Icesave er leyst. Þá er betra að þeyta upp moðreyk og vona að eitthvað, bara eitthvað gerist.

Annað mál sem kæmi strax upp ef að Icesave væri úr sögunni. Þá myndi sjónum þjóðarinnar beint að þætti Sjálfstæðisflokksins sjálfs í mótun og markaðssetningu Icesave í gegnum Landsbankann. Varaþingmennirnir Erla Ósk Ásgeirsdóttir og Þórlindur Kjartansson unnu bæði að velheppnaðri markaðsetningu á Icesave í UK og NL. Það er full ástæða til að fá að vita nákvæmlega við hvað þau störfuðu og hvort það þau gerðu sér grein fyrir því að þau voru að beina byssuhlaupi að gagnauga þjóðarinnar okkar. Er þessu fólki treystandi í landsstjórninni?

Já. Þetta hangir líka á spýtunni og þessvegna mun Sjálfstæðisflokkurinn ALDREI samþykkja neitt varðandi Icesave. Þessvegna er betra að skýla sér bak við moðreykinn sem maður hefur í frammi.

Annað sem mál sem kæmi strax upp ef að Icesave væru úr sögunni. Það er þáttur Davíðs Oddsonar í gjaldþroti Seðlabankans. Mál sem er öllu stærra en Icesave-málið ef einhver vissi ekki af því. Sjálfur hefur hann og pótentátar hans, haldið fullum fetum fram að Davíð Oddson hafi ekkert gert vitlaust í stöðunni. Gert allt rétt, tekið allaur réttu beygjurnar innan um drápsskerin í manndráspsstormi lasafjárþurrðarinnar. Samt fór Seðlabankinn á hausinn og mun kosta hverja fjöldskyldu í landinu töluvert hærri upphæð en Icesave-hörmungin.

Já. Þetta hangir líka á spýtunni og þessvegna mun Sjálfstæðisflokkurinn ALDREI samþykkja neitt varðandi Icesave. Moðreykurinn, jafnvel þótt hann sé komin frá manni sjálfum, er betri en þessi óþægilega staðreynd.

Stærsta málið og aðalástæðan fyrir því að Sjálfstæðisflokkurinn mun gera allt til að halda þjóðmálaumræðunni í reykmekki Icesavemálsins eru fyrirhugaðar breytingar á kvótakerfinu. Þar liggur hundurinn grafinn, hnífurinn í kúnni og fiskur undir steini.

Já fyrirhugaðar breytingar á kvótakerfinu eru líka þess eðlis að Sjálfstæðiflokkurinn mun aldrei skrifa undir Icesave og þyrla upp reyk og spila á strengi þjóðrebunnar þangað til Ríkisstjórnin gerir einhver herfileg mistök sem gætu landað Sjálfstæðisflokknum sigri í næstu kosningum. þar hefur Sjalfstæðsflokkurinn Hauka í horni sem eru Hreyfingin og ysta vinstrið í VG.

Sjálfstæðisflokkurinn mun ALDREI nokkurntíman samþykkja neitt varðandi Icesave. Því með því eru þeir berskjaldaðir fyrir svo óþægilegum spurningum að það gerði útaf við flesta stórnmálaflokka.

Því miður er ríksisstjórnin veik. Hún er í fyrta lagi plöguð af ysta vinstrinu í VG sem er fólk sem getur ekki þrifist nema með hnefann á lofti í minnilhuta einhversstaðar og gersamlega ótækt í hvaða samstarfi sem er. Hún er líka plöguð af hinum óuppgerða tíma í Vanhæfu ríkisstjórninni og spilltum ellegar fákunnandi þingmönnum.

Samfylkingin virðist ekki hafa neitt pólítískt nef og gerðir hennar eru fum og fálm þótt sumt sé sannarlega vel gert. Nýjasta "stunt-ið" voru miljónafasteignakaup Skúla Helgasonar sem er þingmaður sem virðist hafa komist yfir huliðshjálm. Vera má að hann eigi sand að seðlum og allt í sómanum með það, en að kaupa sér 75 miljón króna hús í dýpsta hluta stærstu kreppu Íslandssögunnar er bara taktlaust og jafnast á við að spræna framan í kjósendur Samfylkingarinnar og landsmenn alla. Hvað er næst? Ætlar Skúli að fá sér Range Rover með Intercooler með sérhönnuðum pappírstætara milli framsætanna?

Samfylkingin er með kvef. Pólitíska nefið er algerlega óvirt. Nú þarf að taka sjensinn. Nú þarf að flokka hafrana frá sauðunum. Það þarf að leggja allt undir og snýta sér svo rækilega að drynur í.

Það þarf að kjósa. Jóhanna á að fara til forsetans og láta efna til kosninga 6 vikum síðar. Það verður að fá skýrari línur í pólitíska landslagið og það verður að styrkja ríkisstjórnina. Það sem græðist er tvennt.

1. Samfylkingin getur stillt upp sterkari hóp sem valin af uppstillingarnefnd (ekki gerspilltum prófkjörum). Þannig er hægt að losna við Björgvin G og fleiri vonda*. Svo þarf gamla liðið að færa sig til hliðar. Jóhanna og Össur verða að hætta. Það verður að slíta á strengina milli Vanhæfu ríkisstjórnarinnar og Samfylkingarinnar í dag. Ég sé bara einn sterkan leiðtoga í Samfylkingunni í dag og það er Ólína Þorvarðardóttir. Hún er með þetta. Óhrædd og með siðferðiskompásinn í lagi (sem er einstakt meðal þingmanna). Henni er treystandi til að fara í slaginn við FLokkinn og þeir eru smeykir við hana. Frammistaða hennar í rimmu við grátkonu LÍÚ verður lengi í minnum höfð.

2. Með kosningum væri vissulega tekin ákveðin sjens en staðan er bara þannig að það verður að losna úr þessar úlfakreppu sem Sjálfstæðisflokkurinn, Hreyfingin og ysta vinstrið í VG heldur þjóðinni í. Sjálfstæðisflokkurinn er veikur og fengi trauðla mikið meira en hann hefur núna. Hreyfingin mun þurrkast út og líklegt að þessi 10% færu yfir á vinstri vænginn, eða jafnvel til Framsólknarflokksins. Með því móti væri hægt að einangra Sjálfstæðisflokkinn frá landsmálunum ennfrekar og uppbygging landsins gæti farið af stað. Best væri að setja viðbræður við ESB í frost til þess að skapa frið um málefnin. Eins og staðan er núna, eru alltof margir boltar á lofti.

Ég hef fulla trú á því að ríkistjórnin myndi halda velli og rúmlega það ef kosið væri í mars eða apríl. Glæpir Sjálfstæðisflokksins gegn þjóðinni eru rétt að koma í ljós og fólk er ekki fífl hvað sem hver segir.

Fólk skilur orðið þegar Sjálfstæðisflokkurinn kemur fram og segir og "vér mótmælum allir". Það er sama innihaldið og þegar illyrmislegu geimverurnar í Mars Attacks héldu í frammi þegar þær kyrjuðuð með ískrandi röddu, "We come in peace"..


-------------------------------------------------------------

* Þórunni Sveinbjarnar, Steinunni Valdísi og Jarðganga Möller.

Gísli Marteinn og bláa tunnan

Ég reit fyrir nokkru litla greiningu á Sjálfstæðisflokknum. Hana er að finna hér. Þar er m.a sagt frá þversögninni sem alltaf kemur betur og betur fram í stefnu Sjálfstæðisflokksins. það er annarsvegar þar sem eintaklingunum er stillt upp á móti hinu tortímandi "kerfi" og svo hinsvegar þar sem "kerfinu" er stillt upp á móti einstaklingnum.

Þessi tvö sjónarmið eru svo notuð eftir því hvernig vindarnir blása hverju sinni. Prýðisdæmi um þetta er t.d að haldið er uppi vörn fyrir hið óréttláta kvótakerfi. En þar er hið eðlilega svar hægri stefnunnar hundsað (að ríkið eigi kvótann og leigi hann út hæstbjóðanda) og liðsinni veitt í óskiljanlegu og óréttlátu kerfi sem sett hefur landið á hausinn ten times over.

Svo er það dæmið um Bláu tunnuna hans Gísla Marteins. Það er eftirfarandi:

[Á]gætis dæmi um þetta er þegar Reykjavíkurborg (undir stjórn Sjálfstæðisflokksins) ákvað að bjóða upp á "bláu (rusla)tunnuna" fyrir reykvísk heimili. Þar fór Reykjavíkurborg með öllu sínu apparati og innfrastrúktúr í beina samkeppni við fyrirtæki sem þegar bauð upp á "grænu tunnuna" sem var svipað konsept. Ég var þá einmitt í áskrift að svona grænni tunnu og þegar bláa tunnan kom, var hún þúsundkalli ódýrari en græn tunna einkafyritækisins Gáms. Ég hringdi í Gám og spurði hvort þeir gætu jafnað verð Reykjavíkurborgar. Nei því miður var svarið. Við getum það ekki (reyndar hefur þetta greinilega breysts því græna tunnan er nú á 950 kr). Ég sagði því upp grænu tunnunni og fékk mér (Sjálfstæðis)bláa tunnu. Enda var hún mun ódýrari. Sem sagt. Þarna var Sjálfstæðisflokkurinn að eyðileggja markaðinn fyrir einkafyrirtæki.

Gísli Marteinn, einn af skósveinum Hannesar Hólmsteins var heilinn á bakvið þetta inngrip í markaðinn og aðspurður hverju þetta sætti var svarið eitthvað á þessa leið:

"Við erum lögbundin því að veita Reykvíkingum ákveðna þjónustu og við verðum að fara eftir lögum. Þessvegna bjóðum við upp á þessa nýjung".

Gísli faldi sig þarna bakvið einhver lög sem hann hefið alveg getað horft framhjá eða túlkað öðruvísi. Það sem gerðist þarna var míní útgáfa af stækkunaráráttu kerfisins sem Sjalfstæðisflokkurinn mælir sjálfur svo hart í mót.

það er gaman að geta þess að Sjónvarpsstjóri RÚV hefur alltaf notað sömu afsökun fyrir því að ríkissjónvarpið sé í samkeppni við Stöð2 og Skjá1 um kaup og sýningar á amerískri afþreyingarefni.

Sjálfstæðisflokkurinn er tæknilega ekki stjórnmálaflokkur. Hann er eitthvað annað. Það er enginn stefna sem heitið getur því orð og æði fara ekki saman þegar Sjálfstæðisflokkurinn er annarsvegar. Muniði eftir slagorðinu um "báknið burt". Eftir 18 ára valdatíma Sjálfstæðisflokksins þandist "báknið" út með ókunnum þrótti og hefur aldrei verið stærra.

Ég hvet alla lesendur að sneiða hjá pótentánum Sjálfsstæðisflokksins og skrumslælingu þeirra á veruleikanum. Þeim gengur ekkert gott til og dæmin hafa sýnt og sannað að annarleg sjónarmið ráða för frekar en hagsmunir fjöldans.

Hótel Borg.

Hótel Borg á 80 ára afmæli í dag. Þessu ber að fagna með afmælisbarninu með ósk um fróma framtíð. Byggingin sjálf er eitt fegursta hús Reykjavíkur, á besta stað og sannarlega bæjarprýði. Sem Reykvíkingur og miðbæjarmaður, þá hefur Hótel Borg átt sinn sess í minningunni. Þarna var vagga punksins ásamt Kópavogsbíó. Goðsagnakenndir punk-tónleikar áttu sér stað í stóra salnum. Hænum var slátrað þar sem núna eru sötraðir sorbei-ar.

Það var líka á Hótel Borg sem ég heyrði fyrst electróníska danstónlist, og kallaðist Acid-house. Nóri félagi okkar var orðinn skemmtanastjóri á Borginni, og sem trendsetter og tískusbylgusvampur, var hann fljótur að kynna þessa tónlist inní þurrmorkna tónlistarsenuna.

Síðan þá, hef ég aldrei verið samur og hlusta nánast á ekkert annað en electro af ýmsum gerðum. Eina stílbrotið frá þessari reglu er gamall hár-metall sem ég er alltaf svolítið veikur fyrir Mötley og KISS. . . . . Ekki má gleyma System of a Down, Pantera og Slayer.

Það eru margar minningar sem tengjast Borginni. Einu sinni var reksturinn í molum og hótelið til sölu. Alþingi sá sér leik á borði og ætlaði að kaupa alla bygginguna fyrir skrifstofur þingmanna! Sem betur fer keypti Tommi í Tommaborgurum húsið áður en það gat orðið að veruleika, Guðrúnu Helgadóttur til ómældrar gremju. Hún var (og er?) af þeirri sort vinstri manna sem ég hef hvað minnsta trú á. Það var í hennar tíð sem forseti Alþingis að hugmyndir voru uppi um sérstakt ríkis-dagblað sem átti að flytja fréttir til þegnanna.

Ég vona að Hótel Borg dafni og vaxi næstu 80 ár, Reykvíkingum til yndis og ánægju, héðan í frá sem endranær. Mér skilst að það sé opið hús á Borginni milli 14 og 16 í dag Sunnudag.

Nostalgíukast

Eftir allan þennan snjó og allt þetta frost er ég komin í nostalgíukast. Þetta minnir mig svo á tímann þegar ég var krakki í Breiðholtinu. Ég man að það vetrarnir (veturnir?) voru snjóþungir og maður var alltaf úti að hendast eitthvað. Ég man eftir því að þegar maður var blautur og í ullarvetlingum þá rauk úr höndunum á manni þegar maður kom loksins inn.

Þetta var alltaf einhver endalaus barátta við að halda sér þurrum á höndunum. Þessu fylgdi alveg sérstök lykt.

Svo er það hljóðið sem myndast þegar maður gengur í fínum lausasnjó sem hefur frosið. Það er alveg einstakt hljóð sem kemur við hvert fótspor.

Annars eru krakkar í dag í svo mikið betri flíkum en mín kynslóð lék sér í. Heilir gallar sem blotna eiginlega aldrei í gegn. Kuldaskór sem þarf enga ullarsokka. Vetlingar sem eru allt í senn hlýjir, fyrirferðalitlir og léttir. Húfur eru rendar alltaf húfur og það skiptir engu máli hvort þær séu prjónaðar af ömmum mans eða keyptar dýrum dómum. Húfur eru beiskklí eins, svo fremi sem þær ná niður fyrir eyru.

Það var gaman að alast upp í Breiðholtinu þegar snjóaði. Allir krakkarnir fóru á sleða í manngerðum brekkum í Hólahverfinu. Sumir voru jafnvel á skíðum. Gengu bara upp og renndu sér niður. Stökkbrettasmíði var hálfgerð vísindagrein meðal Breiðhyltinga. Krakkarnir bókstaflega þeyttust í loftköstum hver um annan þveran þegar best lét.

Já. Svei mér þá. -Þetta var gaman.

Meðfylgjandi er mynd af strákunum mínum. Bessa og Leó.

Rollsarnir í brekkunum.

Ég man eftir svona sleðum í Breiðholtinu þegar ég bjó þar fá '74 - 79

Þetta voru Rollsarnir í brekkunum. Með vönduðu tréstýri. Alveg frábær smíð.

...Komst að því núna að þeir eru auðvitað sænskir. -Því ber að fagna.

Hey...... Eigum við ekki að hætta þessu?

Ég held að ég hafi tekið alla mögulega málstaði í Icesavemálinu. -Svei mér þá. Þetta er svo erfitt mál að ég held að verra mál fyrir þjóð að ákveða er útilokað. Það eru svo margar breytur í því að ég held að hvernig sem fer, þá fer þetta mál einhvernvegin hroðalega.

Því miður varð þetta mál strax pólitískt og hagsmunir flokkanna voru strax teknir fram fyrir hagsmuni þjóðarinnar. Skrumið hleypur fram eins og fúllt jökulhlaup. Veikir stjórnmálaleiðtogar nota þetta mál ýmist til að bjarga vonlausum málstað sínum eða vona að þetta mál muni kynda undir þjóðernisrembing sem gæti fleytt þeim í áframhaldandi atvinnusaming á Alþingi.

Þetta er alveg voðalegt.

Það sem er svo sorglegt er að eignir LB duga fyrir 90% af skuldbindingunum (20.000 evrur á hvern reikning). 90% góðir lesendur! Restna þurfum við að borga eða um 2000 evrur á reikning). Þetta lítur bara vel út ekki satt?

Jú vissulega, en við fáum lánað fyrir þessari upphæð en vextirnir eru byrjaðir að tikka og gera það í uns skuldin er greidd upp, eða uþb eftir 15 ár! Það eru því vextirnir sem eru stóra málið í þessu máli. Óumdeilt er að við ætlum að borga þótt sumir stjórnmálamenn haldi því fram, öðru hvoru, að við ætlum ekki að gera það! Skrum-liðinu er nefnilega sama um eigin æru sem og æru þjóðarinnar. Það eina sem stýrir þessu fólki þvi er að reyna að koma höggi á ríkisstjórina, hvað sem það kostar.

Ef við förum þá leiðina sem sumir vilja, (að borga ekki) þá ættu nokkur atriði að vera á hreinu. Það verða alvarlegar afleiðingar af því hvað sem hver segir. Batikmussu Birgitta heldur því alltaf fram að ekkert gerist og raðar sér í lið með Hannesi Hólmsteini hvað þessa afstöðu varðar.

Enn og aftur vara ég við því þegar ysta hægrið og ysta vinstrið verða sammála um eitthvað.

Ég vil minna á að ef þessi leið verður farin (að borga ekki) eru neyðarlögin í uppnámi. Neyðarlögin sem voru sennilega mestu mistökin í allri mistaka hrinunni á þessum örlagaríku dögum. Neyðarlögin sem mismunuðu reikningseigendum eftir því í hvaða landi þeir bjuggu. Þessi hroðalegu neyðarlög verða pottþétt dregin fyrir dóm með ókunnum afleiðingum fyrir Ísland.

Sem betur fer þá held ég að lang flestir landsmenn vilja borga þessa Icesave skuld. það kann að vera lagalega á gráu svæði (einhver sagði 40%líkur á sigri fyrir dómstólum) og að reglugerðir ESB séu líka á gráa svæðinu og að þetta hefði verið svona og svona. Sú ákvörðun UK og NL að greiða út tapaðar upphæðir reikningseiganda (NL að hámarki 100.000 evrum og UK alla upphæðina) er skiljanleg, en þeir hefðu ekkert þurft að gera þetta því að lágmarki var jú 20.000 evrur! Svona dæmi eru út um allt í máli viðsemjenda okkar. Þeir eru hræddir við að fara með málið fyrir dómstóla. Hvernig skyldi standa á því?

Þeir senda svo reikninginn til Íslands sem sannarlega hefur siðferðislega skyldu að greiða, en ekkert endilega lagalega skyldu. Ef að þetta hefðu verið bandarískir reikningar, hefðu bandarískum stjórnvöldum sennilega ekki verið sendur reikningurinn. Ekki heldur ef þetta væru franskir reikningar. Það eru því ýmis atriði sem styðja það rökum (veikum að vísu) að Íslendingar eigi ekki að borga krónu. Hinsvegar eru töluvert sterkari lagarök fyrir því að seðlabankar viðkomandi landa bakki upp innistæðusjóði ef í harðbakkann slær. Þetta hefði verið hægt að semja um ef að hrunsmeistarinn hefið ekki sagt í sjónvarpinu, framan í gapandi Hollendinga og Breta að Ísland ætlaði ekki að borga. Ekki að standa við skuldbindingar sínar.

Staðreyndin er hinsvegar og hún er óyggjandi, að Íslendingar klikkuðu. Íslenskt eftirlitskerfi (sem er á ábyrgð okkar allra) klikkaði. Íslenskir stjórnmálamenn (Davíð Oddson innifalinn) sem áttu að sjá það fyrir að Seðlabankinn hefið aldrei getað bakkað upp Icesave reikningana. Ómundeilt er líka að Íslendingar skrifuðu upp á að ábyrgjast 20.000 evrur á hvern reikning. Siðferðislegu rökin eru hvað sterkust í þessu máli og þau eru líka hvað "verðmætust" Orðstýr er ómetanlegur og ekki vildi ég ala börnin mín uppi í landi sem álitið er ræningjabæli. Ég veit að sumum fyndist það vera merki um þjóðlegan styrk og ættjarðarást en svo er ekki um mig farið. Ég hvet alla til að lesa greiningu Jóns Baldvins á þessu ömurlega máli. Það er ekki skrýtið að þeir sem eiga alla ábyrgð á Icesave, hrópi nú sem hæst um að þjóðin þurfi ekki að borga.

Nú er það meir að segja svo að þungaviktarmaður í íslenskri þjóðmálumræðu vill að bakkað verði aftur til ársins 1960 í þróunarlegu tilliti og landinu beinlínis lokað. Þessi skoðun sýnir kanski best hve hægrið er ofsafengið í afstöðunni til þessa máls.

Hægrið blandar oft inn í umræðuna inngönguviðræðum Íslands við ESB og segir Samfylkinguna láta allt yfir sig ganga svo fremi sem að viðræðurnar fái að hafa sinn gang. Þetta er nokkuð ósanngjarnt en dellan er, og vitleysan er að hafa alla þessa bolta á lofti í einu. Farsælast væri að draga þessa samninganefnd til baka og setja allar viðræður í frost, uns slökkvistarfinu lýkur hér heima.

Því miður er það svo að margir, bæði stjórnmálamenn og gerendur í hrunadansinum, hafa mikinn hag af því að eldar logi sem víðast um samfélagið. Þeir berja sér á brjóst og eru tilbúnir til þess að taka hvaða afstöðu sem er í þessu máli, svo fremi sem hún skaðar ríkisstjórnina. Þessi viðræðunefnd er olía á óeiningarbálið. Sjálfur er ég mikill evrópusinni en þetta er taktlaust í núverandi stöðu og enginn vandi að hefja viðræður að nýju eftir að brennuvargarnir hafa ekkert að gleðjast yfir og hræsnisfullir og skumslælandi stjórnmálamenn gráta eldana sem loguðu í landinu.

Eins og ég talaði um hér ofan snýst Icesave, hvað Íslendinga varðar, um vextina. Ég óska þess innlega að við náum samkomulagi við Hollendinga og Breta í samfloti við ESB að allir deiluaðilar myndu splitta vöxtunum á milli sín. 5,5% vöxtunum verði deilt niður á 4 málsaðila. Breta, Hollendinga, ESB og Ísland. Með því móti stöndum við við samninga og leysum málið á þokkalegan hátt (munum að eignir LB duga fyrir 90% skuldanna).

Ég upplifa kröfur UK og NL stundum þannig eins og ef að krakkinn einhvers manns brýtur rúðu í hjá nágrannanum. Faðirinn segist eiga alveg eins rúðu í kjallaranum sínum sem passar í gluggann en hann ætli að greiða sjálfur opnanlega fagið (10%). Ok segir nágranninn. Pabbinn tekur síðan eftir að nágranninn hefur pantað lið frá Glerborg sem er að glerja allt húsið!. Reikningurinn er síðan sendur fjölskylduföðurnum og fyrsti greiðsludagur er eftir 7 (síðasti eftir 15 ár) ár en vextir eru greiddir allan tímann!

Það er eitthvað meira en lítið að þessari mynd. Ég veit að við þurfum að borga, en þetta er bara rangt. Alveg eins og þegar einhver bakar upp hjá manni og tilkynnir að fjölskyldan skuldin núna 4,8 miljónir. Ha? gæti einhver sagt. Já það er vegna "Icesave". Ég hafði ALDREI heyrt af Icesave fyrr en í hruninu og ljóst var að fjölskyldan mín skuldaði 4,8 miljónir. Hvað er að kerfinu sem gerir þetta mögulegt? Það er svo grátlegt að Sjálfstæðisflokkurinn, sem á Icesave með húð og hári (þeir neita því ekki einu sinni sjálfir), skuli í ofanálag við þennan hroða, mælast stærsti flokkurinn trekk í trekk.

-Fólk ER fífl.

Við ættum að taka ráðum ýmiss málsmetandi fólks eins og frú Joly og setja saman samningshóp og reyna að fá, með fulltingi ESB, Breta og Hollendinga að samningaborðinu aftur. Hvort þeir vilja tala við okkur er önnur saga, en við ættum a.m.k að reyna. Málstaður okkar hefur skyndilega meðbyr og það furðulega er að hann kemur frá vinstri.

Almenningur í Evrópu sem bitið hefur úr nálinni vegna hins gegnumrotna bankabransa, skilur okkur. Hann skilur að Icesavemálið er ekki einkamál Íslendinga og við eigum ekki ein að bera allan kostnaðinn af því.

Evrópa er komin með upp í kok af bankaliðinu. Ofurlaunaliðinu sem sett hefur samfélögin þeirra á hliðina. Bankabransinn er svo spilltur og svo óskammfeilin að hann krafðist (og fékk það í gegn) að almenningur borgaði fyrir fúsk og klúður ríkasta 1% samfélagsins þegar stefndi í að bankarnir myndu fara á hausinn! Sama átti sér reyndar stað á Íslandi í svipaðri mynd þegar opinberu fé var dælt inn á reikninga ríkasta 1% á Íslandi í peningamarkaðssjóðunum.

Vesalings Bretar horfðu upp á það að björgunarpakkinn (skattfé) var notaður í að greiða BÓNUSA til bankaliðsins. Evrópskir almenningur hefur skilning á málstað okkar þó ég sé ekkert viss um hvernig stjórnkerfið eða bankakerfið tekur kröfum okkar.

Ég held að kosningar um þetta mál séu tímaeyðsla, kostnaðarsöm tímaeyðsla. Ég veit heldur ekkert hver staðan er ef að þjóðin hafnar Icesave2? Hvað þá? Enn eitt árið í umræður um þennan hroða. Umræður sem hafa stíflað allt uppgjör (mörgum til ómældrar gleði) og klofið þjóðina í herðar niður á versta tíma.

Svo er það eitt sem aldrei er talað um. Það er sú staðreynd að eftir að þessu máli er lokað og önnur brýnari tekin fyrir, er alltaf hægt að opna það aftur og fá almennilegan botn i söguna. Það er ekkert ólíklegt að eignir LB dugi beinlínis fyrir allri skuldinni þegar upp er staðið og stormurinn sem hefur geysað í 13 mánuði reyndist vera í vatnsglasi. Enn og aftur kemur að þætti skrumsins, það er t.d lífæð Sjálfstæðisflokksins, enda er enginn stefna eða leiðarljós til í þeim flokki eftir hrunið.

Ég tek undir með hinum hræsnu Sjálfstæðismönnum sem allt í einu áttuðu sig á því að þeir voru búinir að gera í buxurnar svo um munaði. Við eigum að hætta við þjóðaratkvæðið og reyna að semja upp á nýtt. Vissulega kostar það suma pólitískt andlitið og þá staðreynd að standa svolítið berskjölduð á "No man's land" milli skotgrafanna, en það má líka segja að Sjálfstæðismenn séu nú þegar komnir þangað, sjálfum sér til háðungar.

Það er ekki hægt að tapa á þessari leið. Ennþá er hægt að snúa við og hætta við þjóðaratkvæðagreiðslua. Mér finnst þessi nakta afstaða Sjálfstæðisflokksins bera þess merki að þeir meini það sem þeir segja og þeir hafi rétt upp hvíta flaggið. Svona eins og slagsmálahundurinn sem gerir sér skyndilega grein fyrir skaðanum sem hann hefur valdið og segir af allri einlægni.

Hey! Eigum við ekki að hætta þessu?

Áfram Hjálmar.

Nú er komið að því að kjósa til sveitarstjórnakosninga. Það er alltaf spennandi að fylgjast með og spá í spilin. Ég styð Samfylkinguna í þetta skiptið, ekki bara vegna þess að ég er skráður í þennan flokk (stuðningur í við Jóhönnu í prófkjöri fyrir mörgum árum. JS er í fjölskyldu konunnar minnar. -Klassískt Ísland...) heldur líka vegna þess að hinir flokkarnir eru ónýtir. Slembiúrtak væri betra en t.d mannval Sjálfsstæðisflokksins. -Mikið betra.

Ég hvet fólk að velja á sína lista með eitt í huga og aðeins eitt. -Nýtt fólk! það er ekkert gott fyrir lýðræðið að fólk mosavaxi saman við skrifborðin sín í ráðhúsinu. Það er afar vont. Starf borgarfulltrúa á í mínum huga ekki að vera ævistarf heldur hluti af þroskuðu lýðræði fyrir allar borgarbúa.

-Lets face it......

Núverandi borgarfulltrúar hafa nú ekki verið að brillera á síðasta kjörtímabili. En eins og allir vita, þá var slegið met í ógeðslegri valdafíkn, samkrulli við (stórskulduga) miljarðamæringa og vondri stjórnsýslu. Skammarlegir snúningar og valdabrölt síðasta kjörtímabils, eiga að útiloka alla núverandi borgarfulltrúa frá frekari "þjónustu" (með miljón á mánuði) fyrir Reykvíkinga. -Punktur.

Einn er sá maður sem mér líst best á meðal Samfylkingarfólks sem sækist eftir öruggu sæti í prófkjörinu. Það er hann Hjálmar Sveinsson sem hefur getið sér gott orð sem útvarpsmaður undanfarin ár. Hann er glimrandi klár, vel máli farinn og laus við skrum (sem er einstakt fyrir stjórnmálamann)

Þetta eru samt ekki megin ástæðurnar fyrir því að ég styð Hjálmar. Ég styð Hjálmar vegna þess að hann er venjulegur maður. Venjulegur Reykvíkingur sem er (blessunarlega) laus við flokka-plottið.

Maður sem segir - Og gerir.

Ég dáist af hugrekki fólks eins og Hjálmars. Stjórnmál snúast ekki sýst um hugrekki venjulegs fólks sem hefur fengið nóg af duglausu stjórnmálafólki. Við höfum reytt okkur á biðraðaséni flokkanna sem byrjuðu að plotta svona 15 ára þegar það fékk að skúra gólfin í Valhöll eða á Hallveigarstöðum. Þetta fólk hefur reynst alveg óskaplega illa því (og takið þið nú vel eftir!) .......því að allar gerðir þeirra, öll stjórnsýsla miðast við að halda í fulltrúasætið í næstu kosningum. -That's it.

-Það er inntakið.

Svo rammt kveður af þessu smjaðri að þegar frysti eina nóttina í Reykjavík, sendi borgarfulltrúi Sjálfstæðisflokksins út fréttatilkynningu að Sjálfstæðisflokkurinn byði frítt á skauta á Tjörninni.

Svona fólk þurfa Reykvíkingar ekki. Ekki fleiri bullara. Ekki fleiri skrumara. Ekki fleiri spillingardindla. Ekki fleiri mosavaxna hrokagikki. Ekki fleiri smaðrandi flautaþyrla. Ekki fleiri maddömmur sem þykrir svoooo vænt um fátækta fólkið....

-Við þurfum bara venjulegt fólk eins og Hjámar Sveinsson.

Brúðubíllinn kemur í heimsókn

Ég eins og sennilega flestir Íslendingar hef fylgst með fléttunni eftir forsetaneitunina í gær. Mér þykir ljóst að staðan hefur breytst verulega og ég, og sennilega enginn, veit hvar þessi ferð endar.

það eru nokkur atriði sem standa uppúr í þessu öllu saman. Fyrst að því veigaminnsta og um leið því fyrirferðarmesta. Það eru hinar reglubundnu og kjánalegu spekúlasjónir að ríkisstjórnin hafi klúðrað einhverju PR-mómenti þegar Ólafur Ragnar vító-aði Icesave2.

Allskonar sprelligosar þyrptust fram eins og leikskólakrakkar þegar Brúðubíllinn kemur í heimsókn. PR-gosarnir, klæddir maglitum pollagöllum og vopnaðir litlum skóflum kvökuðu hver í kappi við annan að Ríkisstjórnini væri að klúðra svon miklu tækifæri til að skýra út málstað Íslendinga.

Því miður þá tendraði þessi söngur einhverjar þræði í fávísum hugum fréttamanna sem gerðu heila frétt um hvað ríkisstjórnin væri ömurleg í PR.

Nú er það svo að sumir landsmenn búa í veruleikanum meðan aðrir dvelja langdvölum einhversstaðar annarsstaðar. Í veruleikanum gerðist þetta.

Forsetinn vító-ar Icesave2 og það er EKKERT sem hefði getað komið í veg fyrir að fyrsta frétt frá Bessastöðum til Hollands og Bretlands væri með stríðsletri. "'ÍSLENDINGAR NEITA AÐ BORGA".... Svo milduðust fyrirsagnirnar þegar leið á daginn og nokkuð furðuleg atburðarás átti sér stað (nokkuð sem ég kem að síðar)

það hefur ekki verið sjens í helvíti að breyta þessum fyrstu viðbrögðum breskra og hollenskra blaðamanna. Sa sem ekki skilur þetta, ætti að halda áfram að sulla í pollinum og leika sér á gröfunni.

Jæja. -Er þetta ljóst?

Annað sem gerðist meðal þessa PR-liðs var að það var kvartað yfir því að forsætisráðherrann okkar, Jóhanna Sigurðardóttir, gæfi sér ekki tíma með þessum blaðamönnum og brífaði þá um stöðuna.

Ég því miður var ég að drekka kaffi þegar ég las þetta og frussaði gómsætum sopa í agnarsmáum dropum yfir prentarann minn. Það kemur mér reyndar ekkert á óvart að PR-liðið lifi ekki í veruleikanum eins og við hin en ég bjóst ekki við að þau væru á pari við "Lilla apa" í Brúðubílnum, svo spélegt þótti mér þessi krafa.

Nú er það svo að það er hlutverk forsætisráðherra að upplýsa stöðu mála fyrir aðra þjóðarleiðtoga en ekki timbraðan blaðamann frá Jyllansposten. Sá sem ekki skilur þetta ætti að fara í "spýtur og dýr" í gulu-deildinni við hiðina á snögunum frammi. Það eru 3 ráðherrar sem mæðir á í upplýsingastarfsemi fyrir ríkisstjórnina. þessir þrír eru Steingrímur, Gylfi og Össur. Haldið þið að það sé tilviljun að ekki sé rætt við Svandísi eða Möller?

Þetta heitir stjórnun og Jóhanna er að leiða þessa stjórnun. Þessir þrír eru hörkunaglar sem ég myndi treysta fyrir hverju sem er. Jóhanna er EINMITT að gera það sem er rétt. Hún er að stýra og það er sorglegt að fréttamenn skuli glepjast af ævintýrum "Lilla apa" og félaga hans í Brúðubílnum þegar forsætisráðherra landsins á sviðið.

Það er athyglisvert í þessu ljósi að strax í gær var sent yfirlit frá Utanríkismálaráðuneytinu um hvað hefði verið gert eftir vító forsetans. það er nokkuð impressiv listi skal ég segja ykkur. Ég hvet ykkur til að lesa hann yfir.

Svo eru það viðbrögðin við vító-i forsetans. Herra minn trúr og allir englar himinsins með í bjölluskóm frá X-18 og íklæddir pastellituðum krumpugalla með herðapúðum drekkandi Epla-jóga með röri.

Ég hef bloggað um það áður að mér fannst eins og andstæðinar Icesave2 hefðu fengið svona "reality check" við vító-ið. Það eru orð að sönnu. Öll stjórnarandstaðan fékk hland fyrir hjarað og það mátti heyra viðrulega þingmenn tala sé í barm sér í upphrópuninni "hvað erum við eignilega búnir að gera". Sumir flissuðu yfir þessu barm-tali meðan aðrir létu hugann reika til Lilla apa, þegar hann hitti ljónið

En þetta gerðist nú samt og mér er til efs að nein stjórnarandstaða í Íslandssögunni hafi gert sig að meira athlægi en sú sem krafðist þjóðaratkvæðagreiðslu, og þegar hún fékk hana ,vill hún ekki þjóðaratkvæðagreiðslu.

Pétur Blöndal, sá sem flutti þingsályktunartillögu um að þjóðaratkvæðagreiðsla yrði að fara fram........ stendur nú sneyptur fyrir framan myndavélarnar og yglir sig við tilhugsunina um þjóðaratkvæðagreiðslu.

Á ég að gráta yfir örlögum þjóðarinnar að sitja uppi með svona lýðskrumandi gosum sem þingmenn. Eða á ég að hlægja af þessu sprelligosum sem kippast við og fremja sprell með útlimunum þegar kippt er í spotta.

Hvort skildi nú vera við hæfi. Ég held að taki kaldhæðnina á þetta og hlægi. Ástæðan er sú að ég hef hundrað sinnum bent á það í þessu bloggi að Icesave2 er einasta haldreipi Sjálfstæðisflokksins og inntak eftir Davíðshrunið. Hugmyndafræðin er í sprunginn eins og nýorpið napalm og flokkurinn afhjúpaðir sem spillingarbæli. Þingmenn hans flæktir hver um annan þveran í ömurlegustu aðstæður sem eru með þvílíkum ólíkindum að flippaðasti rithöfundur gæti ekki toppað delluna. Ég held að ég láti duga að minnast á 900 miljóna króna kúlulán Varaformannsins. . . . . . . . . . . -Sem var að sjálfsögðu afskrifað.

En núna standa þeir í stjórnarandstöðunni og líta hvor á annan og hafa ekki hugmynd um hvað skuli gera næst (því ekki vilja þeir þjóðaratkvæðagreiðsluna sem þeir grenjuðu í gegn). Standa eins og Max og Moriz og bíða eftir rassskellingunni. Það eina sem þeim datt í hug að segja eftir vító-ið var að PR mál ríkisstjórnarinnar væru í lamasessi!

Því miður afhjúpast með þessum ljóta leik sú staðreynd að Sjálfstæðisflokkurinn er tilbúinn að gera allt - óháð þjóðarhag - til að koma ríkisstjórninni í bobba og til að komast til valda. Mótívin eru þekkt sem og leikendurnir ....og hvíslararnir.

Þessi ofsi sem einkennir stjórnarandstöðuna og sú fölskvalausa valdafíkn sem nú afhjúpast hlýtur að vekja upp óþægilegar spurningar um hina raunverulegu ástæðu að baki þessu brölti. Fullvíst að það tengist skýrlsu rannsóknarnefndarinnar og ekki síst hvernig verður unnið úr þeim gögnum. Ég held að þótt að allt annað klikki, þá má uppgjörið vegna Davíðshrunsins ekki mistakast. Stjórnarandstaðan reynir nú sem hún má að klekkja á ríkisstjórninni og er tilbúin að tegja sig ansi langt í þeirri viðleytni sinni. Með þeim spélegu afleiðingum að þegar gengið var að kröfum stjórnarandstöðunnar, þá fór allt í baklás og kröfurnar voru orðnar "alltof hættulegar".

Nú er ég búin að skennsa stórnaranstöðuna og aðalatriðið eftir. Þætti forseta Íslands. Ég er ekki í aðdáendaklúbbi Ólafs Ragnars en ég held að honum sé að takast hið ómögulega. Honum er að takast að þjappa þjóðinni bak við sig. Hann er maðurinn sem er búið að bíða eftir í heilt ár. það var þá Ólafur sjálfur sem stökk fram. Hver hefið búist við því? Ef að Ólafi tekst að vinna málstað Íslendinga enn frekara fylgis, mun hann ekki bara bjarga æru sinni og starfsheiðri, hann mun lika bjarga embætti forsetans (sem margir þ.m.t ég) vilja burt úr stjórnarskránni.

Óhætt er að segja að uppi er komin ný staða. Ég veit að ef það farið verður í þessa þjóðaratkvæðagreiðslu verur Icesave2 gersamlega sprengt í burtu. Lengst til andskotans. Því þegar öllu er á botnin hvort þá verður spurt um þetta.

A: Viltu Icesave2
B: Viltu semja upp á nýtt.

Það er varla hægt að tapa á því að semja upp á nýtt og versta útkoman gætur bara verið jafn vond og Icesave2. Sérstaklega í ljósi þess að hið ótrúlega er að gerast, nokkuð sem ég taldi bara fáránlega draumsýn. Með einu risa stóru nei-i frá Íslandi, erum við líka að hrópa nei fyrir þegna allra annara þjóða sem bankageirinn hefur leikið grátt. Þegnar annara landa, sérstalega í bretlandi og Írlandi, eru að bíta úr nálinin af nákvæmlega sömu málum og við, nema þeir fóru ekki á hausinn, þeir BORGUÐU undir þetta hyski með peningum sem komandi kynslóðir munu á endanum borga. Með risastóru nei-i erum við ekki bara að benda á óréttinn með að borga skuldir einkafyrirtækis (ég er ekki að segja að við ættum ekki að borga) við erum líka að benda á kerfið sem hugsar ALLTAF fyrst um bankana og svo um fólkið. Þessu þarf að snúa við. Mig dreymdi ekki einu sinni að slíkt væri hægt en ég glitti í þá lausn.

Nú verðum við að hætta að rífast (já ég líka) og senda okkar besta fólk út um allar koppagrundir og gera þeim ljósa stöðu okkar Íslendinga. Við eigum líka að fá alla sem eru velviljaðir, okkur með okkur í lið.

Þó að hugtak eins og samstaða sé kannsi ekki töm í munni Sjálfstæðismanna og frasar á borð við "frelsi einstaklingsins", bragðist betur, er ljóst að þeir í þessu máli hafa Sjálfstæðismenn rétt fyrir sér. Þeir eru búir að gera í buxurnar en þeir eru í alvöru að hrópa "skeinó".

Auðvitað er þeirra ranglæti vont og þeirra réttlæti verra, en það er nauðsynlegt að staldra við og hugsa þetta mál alveg upp á nýtt. Forsendur hafa breystst.

-Borðið hefur snúist.

Vesæl sól og frábært skaup.

Ég sá skaupið í tölvunni minni ásamt Ingunni rétt eftir klukkan 2 á sænskum tíma. þá hafa landar okkar sennilega að vera svona hálfnaðir við að sprengja. Svíar eru miklu hófsamari í sprengingunum, þótt hér sé töluvert úrval af flugendum og þvíumlíku. það er sprengt frá miðnætti til svona korter yfir miðnætti. Þá dettur yfir dúnalogn og þrestirnir skjótast upp í loftið, yfir sig hissa á látunum.

Á Íslandi er þessu öðruvísi farið. Ég var eitthvað að reyna að útskýra þetta fyrir Svíunum, en hljómaði ótrúverðugur. Kom þá loksins hann Kristian sem bjó á Íslandi í nokkur ár og náði stemningunni vel.

"Ímyndið ykkur Beirút árið 1982" svo fylgdi hann eftir sögunni með lýsingu á lyktinni á gamlarskvöldi. "Púður" sagði hann alvarlegur. Félagar hans horfðu á hann með athygli. Það eina sem heyrðist var væl í ýlu sem puðraðist upp í himinn. "Já Íslendingar verða brjálaðir á gamlárskvöld". Ég reyndi að vera impóneraður af veikburða sól sem sveif hratt niður til jarðar. Toppurinn á flueldasýningu fólksins neðar í götunni.

En skaupið var frábært. Ég hrundi af skrifborðsstólnum strax í upphafsatriðinu þegar Útrásarvíkingarnir voru að vakna upp eftir partíið. Timburmannamyglan sem þar birtist reif mig niður af stólnum og niður á gólfið. Skaupið var frábært. Beitt og fullt af frábærum skettsum. Frábært og lokaatriðið snerti mig inn að kviku. Það kveikti réttlætistilfiningu sem ég hélt að væri löngu dauð. Kveikti von um reikningsskil. -Alveg dúndur að nota Pál Óskar í það dæmi. Ég hvet aðstandendur íslenskra sjónvarpsstöðva að fá þetta dúndurteymi til að sjá um reglulega grínþætti í framtíðinni.

Hér er facebook síðan til stuðnings þessari hugmynd.

Skráið ykkur eða dáið. :)

Reality check 101.

Því miður þá fór það svo að Icesavemálið varð strax pólítískt. Þetta risa mál sem kemur í rauninni stjórnmálum ekkert við, og á að snúast um hvað sé best í stöðunni, snérist eiginlega strax um eitthvað annað.

Eitthvað annað en það sem var best í stöðunni.

Það fór í rauninni að snúast um skrattann á veggnum. Stjórnarandstaðan, sérstaklega Sjálfstæðisflokkurinn notaði Icesavemálið strax sem smoke screen til þess að beina sjónum þjóðarinnar frá Hruninu og afleiðingunni af stefnu Sjálfstæðisflokksins s.l. 18 ár. Þetta er sérkennilegt, sé í lagi að Sjálfstæðisflokkurinn sjálfur er innvinklaður inn í Icesavemálið alveg upp í efstu lög. Varla þarf að taka það fram að Kjartan Gunnarsson fyrrverandi framkvæmdastjóri Sjálfstæðisflokksins var í stjórnendateymi Landsbankans og tók virkan þátt í að stofnsetja Icesave í UK og Hollandi. Það sama má einnig segja um varaþingmenn Sjálfstæðisflokksins þá Þórlind Kjartansson og Erlu Ósk Ásgeirsdóttur. Já og Guðlaugur Þór tengist þarna líka inn þótt hann fari í gegnum kjallaradyrnar.

Það má kannski segja að Sjálfstæðisflokkurinn hafi skaffað málninguna í það að mála skrattann á vegginn. Skratta sem hann síðan kannast ekkert við, né téða málningu. Skratti sem allt í senn er orðinn að inntaki stefnu flokksins og sameiningartákni gegn vinstri stjórninni. Í heilt ár hafa Sjálfstæðismenn hrópað og bent með titrandi fingri á skrattann og sagt hann vera verk ríkisstjórnarinnar. Svo rammt hefur kveðið af þessu góli að Björn Bjarnason sem nú er á eftirlaunum, gekk svo langt að segja að björgunaraðgerðir ríkisstjórnarinnar væru VERRI en hrunið sjálft.

Allt frá fyrsta degi hefur Sjálfstæðisflokkurinn með fulltyngi Framsóknar og Hreyfingarinnar (eða hvað þessi flokkur heitir í dag) öskrað á skattann á veggnum og hindrað eðlilegan framgang málsins.

Eftir á að hyggja var útilokað að ná einhverri sátt um lausn á Icesave-málinu. Það var strax pólitískt og þjóðarhagur skipti engu máli, aðeins "andlit" FLokksins. Framsókn tók þetta mál svipuðum tökum og gerði að einhvers konar úrslitamáli í sinni stefnu. Kosningamáli þar sem skrumið æddi fram eins og jökulhlaup. Sama má segja um þessa Borgarahreyfinu (eða hvað sem þetta kallast í dag) þegar ljóst var að fylgið var farið, baklandið og allt sem einhverju skipti, tóku þessir þrír sig til og vonuðu að með að æpa nógu hátt myndi það duga til að festa ímynd einhvers konar þjóðernisástar við flokkinn (eða hreyfinguna eða hvað sem þetta fyrirbæri kallast í dag).

Þetta mál snérist strax í upphafi um annað en hvað væri best fyrir þjóðina. Útilokað var að gáfuleg niðurstaða næðist í þessu máli.

Framsóknarflokkurinn stofnaði eins konar dótturfélag sem heitir Indefence upphaflega til þess að "verjast" skelfilegum afleiðingum hryðjuverkalaganna, en svo var félagið notað til þess að æsa upp fólk gegn ríkisstjórninni. Svo vel tókst til með skrumið í kringum þetta mál að 1/4 kostningabærra manna skráði sig á þennan sorglega lista. Það er svo skrýtið að sjá helsta höfðupaur Indefence, Magnús Árna Skúlason mæta á Bessastaði með undirskriftirnar, bergnuminn af ættjarðarást og altekinn þeirri hugmynd að hann væri að gera þjóðinni stórkostlegt gagn með framtaki sínu. Magnús þessi hafði nefnilega fyrir nokkrum vikum braskað með gjaldeyri, framhjá gjaldeyrislögunum og veikt þannig krónuna og allan ávinninginn af sársaukafullum aðgerðum ríkisstjórnarinnar. Fyrir þetta brask sitt fékk Magnús miljónatugi í eigin vasa en reisupassann frá Seðlabankanum þar sem hann var bankaráðsmaður.

-Þokkalegur velgjörðarmaður eða hitt þó heldur.

En nóg af Manga Miljón og aftur að veruleikanum. Hann skiptir nefnilega stundum máli þótt sumir upplifi það sjáldan. Ég upplifað það hjá mörgum þeim sem ég þekki, bæði stuðningsfólki frumvarpsins og andstæðingum þess, að niðurstaða forsetans hafi verið eins konar reality check. Sérstaklega átti þetta við um Indefence-fólkið. Það var eins og hugsunin. "Shit. Hvað erum við búin að gera núna?" væri ríkjandi.

Já hvað eru þið búin að gera núna. -Ég skal segja ykkur það. Við erum búin að færast aftur um ár. Núna erum við á staðnum þegar Geir Haarde er að forða sér inn í bíl og Hallgrímur Helgason klappar á þýska stálið. Þarna erum við í dag. Hollendingar eru brjálaðir. Bretar eru brjálaðir. Og hvað haldið þið ágætu Indefence-fólk að Gordon Brown geri? Óvinsæll forsætisráðherra með vinsældirnar ofan í klósettinu. Hvað haldið þið að hann geri við litla Ísland sem "neitar að borga" (hann veit betur, en heldur þessu fram) Hann á eftir að fara í vinsældastríð við Ísland. Sama á við um Hollendingana.

Þetta er löngu hætt að vera PR mál. Þetta er pólitískt mál sem verður rifið í sundur og tætt fyrir framan augun á okkur. Það er svoooo augljóst að Bjarni Ben og Sigmundur Davíð eru búnir að samræma ræðurnar sínar því þeir jarma báðir um "sögulegt tækifæri um að leiðrétta misskilning bla bla bla". Misskilning sem alls konar fólk hefur hag af því að halda í frammi, ekki síst þeir tveir.

Þetta verður aldrei PR-mál. Þetta er löngu orði pólítískt mál og ég óttast hið versta. Hið versta sem er búið að benda á hundrað sinnum en alltaf fyrir daufum eyrum landráðabríkslaranna. það er ekkert víst að Bretar og Hollendingar vilji nokkuð tala við okkur aftur og fari hina hefðbundu og lögformlegu leið til að innheimta skuldina (sem þarf sannarlega að borga skv. BB og SDG). Þá og já þá hækkar Icesave reikningurinn úr lágmarkinu ( 20.000 evrur) yfir í alla upphæðina! Upphæðina í dag má þá margfalda með 4!

Ég veit hvernig Evrópa hugsar um Ísland. Þeir hugsa ekki um litlu krúttlegu þjóðina sem trúir á álfa og huldufólk. Þeim dettur ekki í hug Björk eða Sigurrós. Ekki heldur Yohanna. Nei. Þeim dettur heldur ekki í hug Bláa lónið eða jarpur stóðhestur á harðaspretti í fögru umhverfi fjólublárra fjalla. Nei. Þeim er alveg skítsama um hvað við erum spes. Já alveg skít-fokkíng sama. Þeim er sama um Gullfoss og Geysi, Hofí og Lindu P. Fokkíng sama um tungumálið, mannfæðina, hreina loftið (sem er ekkert hreint lengur) og góða vatnið. Sama um helvítis lambakjötið, Laugaveginn, Vesturbæjarlaugina og alla helvítis andskotans jeppana á götunum. Sama um þá staðreynd að það er bara ein hraðbraut á Íslandi (40 km) og að kjöt frá Evrópu er álitið eitrað á Íslandi. Þeim er skítsama. Skít fokkíng sama.

-Þeir vilja bara fá peningana sína til baka. Og það er ekkert krúttara-goodwill í boði.

Þeir voru rændir af Landbankanum og þeir vilja fá peningana sína til baka. Þetta er ekki spurning um ofbeldi fyrrverandi nýlenduþjóða eins og vinsælt er að halda í frammi, m.a. af Ögmundi Jónassyni skrum-meistara. Þeir vilja bara fá peningana sína til baka. Sá sem fattar þetta ekki ætti ekki að taka þátt í umræðunum um þetta mál.

Það er eitt sem einhverra hluta vegna er ALDREI talað um en það er að við Icesave-ránið, þá tæmdust banka-tryggingasjóðir Bretlands og Hollands. Þetta voru peningar sem eru skattpeningar þegna viðkomandi ríkja.

Ekki hrista hausinn. Þið verðið að fatta þetta!

Þessir peningar eru tapaðir. Sjóðirnir tæmdust og gott betur. Þið þarna Indefence-fólk! Snúiði nú dæminu við og ímyndið ykkur að hollenskur banki opnaði svikareikninga á Íslandi, rakaði inn fé og lokaði síðan. hvernig væri ykkur við?

Nú kemur svo að öðrum hluta þessa ömurðarmáls. "Öðrum" hluta sem einn Indefence-maður sagði í hvellum ánægju rómi, líkt og bóndi sem er búin að finna uppáhalds rolluna sína í einhverri vindbarinni rétt.

Hvað ef þessi lög verða felld í þjóðaratkvæðagreiðslu? Eigum við virkilega að banka upp á hjá Bretum og Hollendingum og segjast vilja semja upp á nýtt. -Verður okkur svarað? Ekki myndi ég tala við svona hyski ef ég væri í stöðu "andstæðinga" okkar. Ég myndi nú bara vísa þessum freka asna út og segja honum að hann eigi von á bréfi frá lögfræðingnum minum.

Þessir Indefence-gaurar fatta þetta ekki. Þeir bara fatta þetta ekki. Ég held að annarleg sjónarmið eigi ekki við þessa gaura heldur einföld heimska. Smá svona sensasjón og smá svona dæmi til að tromma upp einhverja tilfinningu sem misskilja má sem ættjarðarást.

Nú kemur smá reality check. Íslenskur fjármálamarkaður er búin að vera. Hann var hroðalega laskaður en það er eitthvað ljóðrænt í því að það skyldi hafa verið útrásarforsetinn sjálfur sem veitti honum náðarskotið. Svolítið eins og samband Lenny Small og George Milton í sögunni um Mýs og menn.

Og annað reality check. Krónan mun sökkva eins og steinn!. Það er ekki til neitt backup í Seðlabankanum vegna þess að við fáum engin lán (enda ekki skrýtið, við stöndum ekki við gerða samninga). Það er bara býsna gott fyrir mig. Ég ætla að skuldbreyta öllu drasinu á Íslandi þegar krónan fer niður fyrir 25 ískr.á móti 1 skr. (17 í dag).

Ég spái því að þessum hroðalega afleik forsetans verði mætt með hörku af viðsemjendum okkar. Ég held að ógæfu Íslands verði allt að vopni.

Brennivínslaus í 9 ár.

Ég setti tappann í flöskuna eins og sagt var, í áramótapartíi hjá Gauja tölvu (stundum kallaður Guðjón í Oz) áramótin 00/01. Það eru því semsagt 9 ár og 2 dagar síðan ég var fullur síðast. Þetta þykir mér nokkuð merkilegt en samt einhvernvegin ekki.

Fyrir 10 árum hefði mér þótt alveg óskaplega merkilegt að hætta að drekka brennivín og að vera án áfengis í svo langan tíma. það var fyrir mér eiginlega óhugsandi. Ég hætti nú samt líf mitt hefur tekið stakkaskiptum eftir að ég setti tappan í téða flösku.

Lífið er stundum erfitt og stundum alveg ferlegt. En að bæta áfengisrugli ofan í allt annað er einfaldlega klikkun á háu stigi. Ef ég ætti að gefa einhverjum ráð (sem er eiginlega ekki hægt í samhengi við afstöðu til áfengis) þá væri það þess efnis að ég hvetti viðkomandi til að spyrja sig hvort lífið sé betra með áfengi eða verra? Taka allar breytur með inn í dæmið fá út eins heiðarlegt svar og hugsast getur. Borgar þetta sig, -eða ekki? Er þetta skemmtilegt eða er þetta leiðinlegt?

Það er svo fyndið að þegar ég var búin að ákveða að fara í meðferð, þá hélt ég í alvöru- og ég meina í alvöru, að lífið yrði ömurlegt þangað til að ég hrykki upp af. Einhver ömurlegt 40 - 60 ára tímabil sem endaði ofan í kaldri gröf og dauða. Svo komst ég að því á svona fyrstu 6 mánuðunum í edrúmennskunni að þessu var þveröfugt farið. Það er miklu, miklu skemmtilegra að vera án brennivíns en með því. -Þessu trúa fyllibyttur ekki og halda að ég sé í afneitun.

Ég hef séð svo skrýtna hluti í kringum brennivínið og svo algerlega órökræna að enginn trúir mér þegar ég tek dæmi um ofanritað. -Ekki nokkur maður! Brennivínið gerir fólk snarbilað alveg inn undir heilastofn og undirstúku. Og ruglið kemur fram á ótrúlegasta hátt, helst þegar fólk er blá-edrú! -Hver hefið trúað því!

-Ég hef séð manneskju halda því fram með hvassan trúverðugleika-glampa í augunum að hún drykki ekki dropa af áfengi. -Viðkomandi hélt á rauðvínsglasi og saup á því inn á milli heitstrenginganna um áfengisleysið.

Mér varð á að spyrja viðkomandi hverju það sætti að hún sypi á rauðvíni og svarið var svona: Ha? Þetta? (og otaði glasinu að mér). Þetta er ekki brennivín. -Þetta er rauðvín.

Einu sinni var ég í jarðarför manns sem hafði drukkið sig í hel. Því miður fyrir þennan mann var hann ótrúlega hraustur og það tók hann um 30 ár að deyja í hinni óskaplegustu kvöl. Dánarorsökin var reyndar skráð sem eitthvað annað eins og alltaf er með fyllibyttur. Hjartaáfall eða eitthvað þvíumlíkt. Ég rabbaði aðeins við aðstandanda þessa manns og minntist aðeins á áfengið og að hinn látni hafði farið illa út úr glímunni við Bakkus. Já sagði aðstandandinn. -Þetta var erfitt. Þá spurði ég eitthvað á þá leið hvort hinn látni hefði einhverntíman hugsað sér að fara í meðferð eða þvíumlíkt. Nei svaraði aðstandandinn. Ástandið var nú aldrei svo slæmt. . . . .

Einmitt það. Ástandið aldrei svo slæmt að viðkomandi og aðstandendur hins látna hefðu hugsað sér að meðferð væri einhvert svar við drykkjunni. Í þessu dæmi sést vel hversu ömurlegt ástand getgur skapast í krinum fyllibyttuna. Allir taka þátt og allir verða ruglaðir í kringum alkann. Nei ástandið var aldrei svo slæmt að hann þryfti að fara í meðferð. -
-Viðkomandi dó reyndar úr áfengisneyslu.....

Djöfull er þetta stundum skrýtið.

Árangur meðferðastofnanna er lélegur. Það er óopinbert leyndarmál að einungis um 5% þeirra sem fara í meðferð ná einhverjum tíma edrú (lengur en 10 ár eða þar um bil) Allir hinir detta í það.

Helmingur allra sem fara í meðferð, detta aftur í það á fyrstu 3 mánuðunum eftir útskrift. 1/4 þeirra falla svo eftir 6 mánuði. 1/8 falla svo eftir 12 mánuði. 1/16 falla svo eftir 24 mánuði. 1/ 32 falla svo eftir 48 mánuði. Svona er formúlan. Ekki beint hugtreystandi.

Af öllum þeim sem voru með mér í meðferð erum við 3 sem enn erum án víns. Ég er ekki að segja að meðferðir séu gagnslausar, heldur bara að benda á hve brennivínsfíknin er sterk í fólki. Sumir sem voru með mér í meðferð höfðu fari oftar en 30 sinnum í gegnum þetta. Flestir höfðu fari oftar en einu sinni. Margir tvisvar eða þrisvar. En það góða við þetta er að á meðan viðkomandi er inni á spítalastofnun, er hann varla að drekka og á raunverlulegan sjens á að losna undan fargi áfengisins.

Ég held sannasta setning í heilræðaskógi áfengisfræðanna sé að enginn geti hætt að drekka nema að hann vilji það sjálfur. Fyrir fyllibyttuna ætti allt að miða að því að ná þeim stað og halda sér þar. Þetta er alltaf spuring um innstillingu fyllibyttunnar sjálfrar. Þetta er leið sem maður sjálfur verður að feta og uppgötva. Enginn getur gert þetta fyrir mann. Ég hef eiginlega aldrei séð neina fyllibyttu "taka leiðsögn" eða þvíumlíkt. Það er alltaf persónan sem velur.

Því miður er eiginlega allt svona stuðningsapparat fyrir fyllibyttur eitthvað trúarlegt. AA er trúarlegt prógramm þar sem allir lofa og prísa guðinn sem allt veit og allt getur. Svo rammt kveður að þessari mærð að þegar fyllibytta nær t.d áfanga eins og ég náði nú fyrir 2 dögum, er guðinum þakkað, ekki fyllibyttunni sjálfri. Einu sinni þá mótmælti ég eitthvað og sagði að árangur minn væri mér að þakka, þá var það náttúrulega samþykkt, en ítrekað að guðinn hefði ráðið för.

Í mínu tilfelli og örugglega annara, flækist guðinn bara fyrir. Hann er óþarfur milliliður og tekur ábyrgðina frá fyllibyttunni og ýtir út í eitthvað undarlegt svið þar sem allt er á floti. Það sama má segja um "sjúkdómshugtakið", þeas þá hugmynd að ofdrykkja sé sjúkdómur. Ég hef aldei keypt þá hugmynd. Mér þykir hún eiginlega fráleit. Ef að ofdrykkja er sjúkdómur þá eru reykingar það líka. Þessi sjúkdómsvæðing drykkjuskaparins er afar skaðleg. Fyllibyttur vaða þá um götur og stræti með þá hugmynd í kollinum að áfengisneyslan sé ekki þeim að kenna, heldur einhverjum ósýnilegum sjúkdómi! Kannski er þetta ágætt sem plasebó en plasebó getur líka verið skaðlegt ef að fólk fer að taka því sem einhverum sannleika. "Því miður. Sjúkdómurinn er svo sterkur í mér" sagði ein fyllibyttan sem hafi dottið hressilega í það helgina áður, bara nokkuð sperrtur á AA fundi í gula-húsinu.

Ég þekkti 2 menn sem ég fullyrði að væri á lífi í dag ef að til væru önnur meðferðar-úrræði en sjúkdóms-ítroðsla eða guðs-ítroðsla. Þessir tveir brotnuðu saman undan því álagi að skilja ekki eða tengja ekki við "lausnina" (guð) og upplifðu sig sem algjör úrhrök að skilja ekki boðskapinn, ofan á svo bættist sjálfsagt þunglyndi og lélegt sjálfsmat. Þessir tveir voru bara of heiðarlegir til að segjast ekki skilja "lausnina" sem ALLIR voru að lofa og prísa. Minnir um margt á söguna um nakta keisarann.

Allskonar þvæla hefur sprottið í kringum fyllibyttur og leiðina til edrúmennsku. Ég hef stundum heyrt að alkahóalistar séu í raun besta fólkið, og það drekkur bara svona mikið vegna þess að þau "þjást" svo mikið. Þetta er þvæla og þessu er þveröfugt farið. Alkahólistar eru kannski ekki versta fólkið en -pretty damn close to it.

Þetta snýst um sjálfselsku. Alkinn er svo sjálfselskur og svo hrokafullur að hann gerir ALLT til þess að fullnægja þrám sínum. Jafnvel þótt að hann viti að það muni skaða hann. þar liggur meinið. Það er þetta ofuraugljósa: Að breyta GEGN betri vitund. Kannski liggur hundurinn grafinn nákvæmlega þarna? Hversvegna breyta sumir GEGN betri vitund?

Sjálfsvorkunn er fyrirbæri sem einkennir alkann öðrum fremur og er tengd hrokanum á einhvern dularfullan hátt. (blandaðu saman fullt af hroka og sjálfsvorkunn og þú ert með komin með grunnútgáfuna af alka). Sjálfsvorkunn er í rauninni ein hlið á sjálfselsku. Sjálfselska getur verið rosalega eyðandi afl þrátt fyrir þversögnina sem fellst í því að tengja sjálfsást við sjálfstortímingu. Dæmi um það er eftirfarandi saga (sem er sönn en staðreyndum breytt)

Maður nokkur var alltaf fullur, hann drakk á kvöldin og um helgar. Hann var hæfileikamaður og hafði menntað sig í kvikmyndagerð. Hann hafði lítið að gera og var í sífelldu basli með vinnu og lausafé. Hann bjó upp á hanabjálka á Óðinsgötu. Hann drakk ferlega mikið og var hreinlega óstöðvandi þegar hann var komin í gírinn. Þessi maður fékk einu sinni atvinnutilboð frá fyrirtæki sem hvort í senn greiddi góð laun og var annálað fyrir hæfileikaríkt starfsfólk. Myndi þessi maður fá þessa vinnu, hyrfu ansi mikið af vandamálum hans eins og dögg fyrir sólu. Nú þurfti að fagna. Hann hafði fengið að láni 10.000 til að undirbúa viðtalið (sem var daginn eftir- kaupa sér skyrtu) en vinur okkar ákvað að fá sér einn á Kaffibarnum fyrir svefninn. Einn breyttist í tvo og tveir í fimm. Nú var svo komið að vinur okkar var orðin fullur. Hann átti slatta pening en hann vissi í hjarta sínu að ef hann héldi drykkjunni áfram, þá myndi hann aldrei mæta í viðtalið. Hann myndi í fyrsta lagi aldrei vakna klukkan átta og í öðru lagi myndi hann vera svo þunnur og angandi af timburmönnum að útilokað væri að hann fengi vinnuna. Þess bera að geta að það var afar gaman á Kaffibarnum þetta kvöld og allir gömlu vinirnir (sem voru í góðum málum) drukku hver í kapp við annan. Gamla fjörið eins og það gerist best. Og hvað gerði söguhetjan í þessari sögu? -Hann hélt að sjálfsögðu áfram að drekka og sleppti viðtalinu! Sjálfselskan var svo rosaleg að hún skaðaði hann á versta veg. Þetta er alkinn alltaf að gera. Hann er að eyðileggja kerfisbundið fyrir sjáfum sér vegna þess að hann setur núið og líðan sína alltaf í forgang. -Skítt með afleiðingarnar. Það furðulega við þetta alltsaman var að fylleríið var ekkert gott. Gaurinn vissi upp á sig skömmina og drekkti sorgum sínum í tugatali þetta kvöld. Hann drakk eiginlega yfir eigin aumingjaskap og dáðleysi.

Ég er ekki "þakklátur" alki eins og sumir segja svo smeðjulega. Ég drekk bara ekki. -Vegna þess að það er slæmt fyrir mig. -Punktur.

Þessi 8 ár hafa gengið prýðilega. Ég lifi í raun öðru lifi en ég gerði. Allt öðru og miklu betra. Brennivíns-fræðin og pælingarnar geta verið afar skemmtilegar og veitt innsýn inn í veruleikann, innsýn sem fáum er gefið.

Ég er löngu hættur að ástunda AA. Ég bara gafst upp á þessum samtökum eins ágæt og þau nú eru. Í fyrsta lagi tengdi ég ekkert við guðinn sem sífellt er verið að mæra (kallaður "æðri máttur" :) ) og svo var ég bara orðin svo þreyttur að hlusta á fólk fela sinn eigin aumingjaskap bakvið "sjúkdóminn" og guðinn sem öllu réð. Ég var löngu hættur að tengja við einn einasta mann þarna og hver stund var sem árás á skynsemi mina.

-En..... Ekki álíta eitt andartak að ég sé á "móti" AA-samtökunum. Þau hjálpuðu mér mikið á viðkvæmasta stiginu í edrúmennskunni. Ég þrosakaðist einhvernvegin í burtu frá AA.

Áfengið spilar enn stóra og skaðlega rullu í mínu lífi, margir vina minna og félaga eru kramdir undir oki þess sem og fjölskyldumeðlimir. Því miður er ekkert hægt að gera til að hjálpa. Ekkert. Það eina sem ég get gert er að vera fyrirmynd. Láta þetta nýja líf mitt vera öðrum innblástur (eins annkannalega og það hjómar). Það er jú hægt að "vera til staðar" eins og sagt er en það eru alltaf takmörk á því hversu langt skal ganga í þeim efnum. Alkinn er nefnlega alveg vís með að misnota þá gæsku, sjálfselsku sinni og hroka til framdráttar. það er eiginlega svona 99% líklegra að alkinn misnoti gæsku fólks en þiggi hana af heilum hug.

Ég hvet alla þá sem eru að spá í að hætta, að gera það og gera það almennilega. Fá alla hjálp sem stendur til boða og kýla á þetta. Þetta er erfið en skemmtileg leið.

-o-o-o-o-o-
Update.

Eftir athugsasemd úr athugasemdakerfinu var mér ljóst að ég hafði rugalst á árum. Hafði verið edrú í 8 ár í stað 9 sem ég var alltaf með í hausnum. Konan mín bennti mér á að ég hætti að drekka ára mótin 00/01 en ekki 01/02 eins og sagt er í færslunni. Ég er því 9 ára og breyti færslunni aftur :) (hjúkk, mér fanst ég hafa "tapað" ári)

Ég sé inn í framtíðina.

Í tilefni áramótanna ætla ég að hafa smá Völuspá á Eimreiðinni. Ég sé nefnilega inn í framtíðina. Ég hef séð framtíð íslensks gríns. Framtíðin heitir Halldór E og er langfyndnasti maður Íslands. Hann er reyndar ekki einhamur og semur glettilega góðar smasögur og ein fer hér á eftir. -Já svo er hann einn af höfundum skaupsins í kvöld.

Borð fyrir Báru

Ég gleymi aldrei sumrinu sem ég þjónaði til borðs á ítölskum veitingastað sem bar nafnið „Tutti Bene“. Staðurinn var jú ítalskur að nafninu til en það var lítið sem tengdi hann við Ítalíu annað en rauðhvítköflóttir dúkar á borðum og að kertin stóðu upp úr vínflöskum með basti á í stað hefðbundinna kertastjaka. Það eru ekki mörg ár síðan þetta var, en nógu langt til þess að allir matreiðslustaðir voru með sama gumsið en kenndu sig við hin og þessi lönd til að þykjast meira framandi en þeir í raun voru.

Þetta var hið ágætasta starf, alla vega í lagi svona eitt sumar í skólafríinu og svei mér þá ef ég hef ekki lært mest á „Túttaranum“, eins og staðurinn var stundum kallaður. Vertinn, Hjalti, var vélstjóri að norðan sem fékk upp í kok af sjómennskunni og söðlaði svona hressilega um. Þannig var Hjalti, hann gerði það sem honum datt í hug, til dæmis að ráða mig, dekurbarnið úr Arnarnesinu, sem hafði aldrei þjónað til borðs.
Sagt er að góður þjónn sé eins og svanur, hnarreistur og virðulegur í hvívetna en undir yfirborðinu hamast hann við sundtökin og buslið sem skilar honum áfram en það verður enginn var við það ... Ég vildi að ég gæti sagt að þannig hafi mér best verið lýst sem þjóni, en það er öðru nær! Ég var líkari einfættum andarunga sem synti í hringi og átti fullt í fangi með að forðast drukknun. Ferill minn sem þjónn hófst á því að ég hnýtti á mig svuntu sem Hjalti rétti mér brosandi út að eyrum og þar sem ég lauk við að binda á mig svuntuna heyrðist hvell hringing í ævagömlum svörtum „hlussusíma“ sem stóð á háum skenki. Á skenknum var einnig veðraður afgreiðslukassi sem menn kalla „sjóðsvél“ í dag en Hjalti kallaði „rarintetið“, enda hin skrítnasta græja og eflaust ekki degi yngri en síminn. Undir símanum var þykk dagbók fyrir borðapantanir.
„Jæja, Egill minn, sjáum hvernig læknissonurinn er í símasiðum, svaraðu væni,“ sagði Hjalti og brosti. Ég vatt mér í líkamsræktina, það er, ég lyfti níðþungu símtólinu upp að eyra og sagði „Halló“ og blóðroðnaði síðan. Minns var sko ekki í Mávanesinu lengur ... ég bætti við: „Ehm, Tutti Bene, gott kvöld.“

„Jú, gott kvöld, mér þætti vænt um ef þú gætir fundið mér sæti um áttaleytið,“ sagði virðuleg eldrikonurödd hinum megin á línunni.

„Þér er alveg óhætt að detta inn bara á eftir, það er ekkert að gera!“ sagði ég.

Hjalti greip fyrir augun og hristi hausinn, það þurfti engan snilling til að skynja að mér höfðu orðið á mistök.

Sú gamla svaraði að bragði: „Ég er fastheldin, mér þætti vænt um ef þú tækir frá fyrr mig borð, ég heiti Bára og við verðum tvö á ferð, hjónin.“

Kjáninn ég hló og sagði: „Borð fyrir Báru, já, ertu viss um að þetta sé ekki símaat?“ Sú gamla kveikti ekki og bað mig vinsamlegast að kalla eigandann í símann. Skömmustulegur og án þess að segja orð rétti ég Hjalta símann, hann afsakaði mig í bak og fyrir og tók niður borðapöntunina óþörfu.

„Glæsileg byrjun, Egill, þú verður orðinn diplómat áður en þú veist af. Hvar lærðirðu samskipti? Hjá Deil karnígí?“

Ég var við það að koðna niður af skömm þegar alvarleikinn í svip Hjalta hvarf eins og dögg fyrir sólu og hann hló og sagði: „Þar náði ég þér!“ Hjalti var lítið fyrir að skammast, meira fyrir það að taka á hlutunum með húmor og bjartsýni, eitthvað sem læknissonurinn ég átti ekki að venjast heiman að frá, þar var allt í stífari kantinum.

Það var ekki mikið að gera á Túttaranum. Ég náði samt að brjóta þrjú glös og einn disk áður en japönsk gauksklukka, sem engan veginn passaði við ítalska þemað, lét mig vita með ámátlegu blístri að klukkan væri átta. Á sama andartaki opnuðust útidyrnar og virðuleg kona um sjötugt steig inn um þær og niður tröppurnar þrjár. Það var ekki flókið að reikna sér til að þarna væri Bára á ferð, það var minna en engin traffík. Ég ákvað að bæta upp fyrir barnaskapinn í símanum, hneigði mig og sagði: „Bára geri ég ráð fyrir, gott kvöld og velkomin á Tutti Bene.“ Sú gamla brosti svo fallega til mín að mig langaði helst til að ráða hana á staðnum sem ömmu. „Þakka þér fyrir ungi maður. Jú, ég heiti vissulega Bára og við eigum pantað hjá þér klukkan átta.“ Þar sem enginn stóð við hlið Báru gerði ég ráð fyrir því að maðurinn hennar væri handan horns svo ég vísaði Báru að því sem ég taldi besta borðinu á staðnum. „Mér þætti vænt um að fá að sitja í vesturhorninu, ég er iðulega þar þegar ég kem hingað“

Ég sá enga ástæðu til annars en að heimila henni að halda sínu fasta sæti því enginn var kúnninn á staðnum og ekki eitt einasta borð pantað.

„Viltu drykk eða eitthvað annað á meðan þú bíður eftir borðfélaganum?” Svar Báru kom mér eiginlega á óvart: „Maðurinn minn er hér nú þegar,“ sagði hún og dró upp úr handtösku sinni myndaramma á fæti sem hún stillti upp á borðbúninni fjærst sér. Á myndinni var eldri maður sem ekki er hægt að lýsa öðruvísi en svo að hann væri reffilegur, týpan sem þú myndir treysta og kaupa tryggingar af án þess að hiksta. Þótt ég væri ungur að árum þá skildi ég að þarna væri eitthvað á ferðinni sem ég ætti ekkert að vera að hnýsast í, ekki á fyrsta kvöldi mínu alla vega. Bára pantaði sér mat og borðaði í rólegheitum og spjallaði við manninn í rammanum eins og hann væri af holdi og blóði. Það var auðsjáanlegt langar leiðir að hún elskaði hann meira en lífið sjálft og annað veifið lyfti hún glasi og sagði: „Skál, elskulegastur“. Ég fékk gæsahúð. Bára naut matarins og félagsskapsins við manninn í rammanum. Svo gerði hún upp við Hjalta og veifaði til mín áður en hún hvarf út um dyrnar.

Ég stökk á Hjalta þegar hún var farin og spurði um manninn í rammanum „Var þetta maðurinn hennar? Er hann dáinn?“ Hjalti var ekki á því að gefa upplýsingar um Báru „Hún segir þér kannski af honum seinna, hún kemur hér öll fimmtudagskvöld á slaginu átta svo þú átt eftir að hafa ellefu tækifæri til viðbótar til að kynnast henni. Það verður að vera hennar val, við höfum öll rétt á að velja.“

Vikan leið hægt því ég gat ekki beðið eftir að hitta Báru aftur, það var ekki svo aumt að hún og maðurinn í rammanum væru einu kúnnarnir en það var fjandakornið ekki mikið af gestum. Um kaffileytið á fimmtudeginum hélt ég mig nærri desknum, hafði símann innan seilingar og beið eftir að Bára hringdi til að panta borð. Jú, hún var jafnvanaföst og Hjalti hafði sagt, klukkan þrjú hringdi síminn og það var Bára að panta borð. „Gæti ég fengið sama borð og síðast?“

Það stóð ekki á svari hjá mér. „Að sjálfsögðu, ég tók mér það bessaleyfi að skrá borðapöntun undir þínu nafni á þetta sama borð í kvöld klukkan átta og næstu 10 fimmtudagskvöld þar á eftir. Þú getur þá bara kíkt til okkar án þess að hafa áhyggjur af því að panta.“ Þarna þóttist ég góður, búinn að einfalda líf þessarar gömlu konu sem ég var búinn að vera með á heilanum í heila viku. „Mér þætti nú betra að hringja á undan, maður veit aldrei ... en þakka þér fyrir, ungi maður, við sjáumst klukkan átta”

Það brást ekki, Bára birtist í dyrunum á slaginu átta. Hún var augljóslega það sem kallað er „fínni frú“. Bára var eins og fallegri útgáfa af drottningarmóðurinni bresku, hávaxnari, tignarlegri en með sérstakt drottningarfas í bland við hlýju sem ég hafði aldrei séð nema í þeim tveimur. Ég komst skrefi nær Báru þetta kvöld og næstu fimmtudagskvöld á eftir fékk ég brot og brot í púsluspilið. Bára talaði alltaf um eiginmanninn í nútíð og með glampa í augum. Af því sem ég náði að raða saman var hann aldeilis karl í krapinu, flugstjóri í árdaga farþegaflugs hérlendis, menntaður í Þýskalandi og Bretlandi og eftir flekklausuan feril í fluginu fór hann að vinna fyrir banka og átti greiða leið þar á toppinn vegna feiknamikillar þekkingar á viðskiptum og hve reiprennandi hann talaði ensku, þýsku og öll norðurlandamálin.

Á fjórða fimmtudeginum sem ég hitti Báru og eiginmanninn innrammaða tyllti ég mér hjá þeim smá stund og hlustaði á Báru rifja upp eitt og annað úr löngu hjónabandi. Það var skrítið að sjá að Bára og maðurinn í rammanum áttu innilegra samband en foreldrar mínir sem í samanburðinum minntu helst á steingervinga. Tilfinningar voru með öllu bannaðar í slotinu í Mávanesinu, það má segja að heimilislífið hafi verið klínískt. Ég var alveg búinn að slá því föstu að eiginmaðurinn væri horfinn yfir móðuna miklu en það gerði það sem þau höfðu ennþá fallegra. Út yfir gröf og dauða var ekki lengur bara frasi. Bólugrafinn unglingurinn ég lét sig dreyma um að finna það sem þau höfðu.

Þetta var skrítið sumar, dagarnir liðu alltof hægt, nema fimmtudagskvöldin sem liðu alltof hratt. Mér fannst Bára fara alltof snemma en ég gat ekki farið að biðja hana um að doka við og segja mér sögur, það átti að heita að ég væri að vinna, þótt traffíkin léti standa á sér.

Ég hafði kviðið næstsíðasta vinnudeginum, sem jafnframt var síðasti fimmtudagurinn.

Bára brást ekki frekar en fyrr, mætti á slaginu átta og var huggulegri til fara en nokkru sinni. Ég vísaði henni til borðs og hafði orð á því hvað hún væri sparileg „Eigið þið brúðkaupsafmæli eða eitthvað?“ spurði ég.

„Nei, Egill minn, þú ert að kveðja okkur. Mér fannst nú bara tilhlýðilegt að hafa mig til á slíkum tímamótum, við munum sakna þín.“

Ég náði að stama upp úr mér „takk” og setja upp eitthvað sem líktist brosi. Þetta voru meiri hlýlegheit en ég átti að venjast frá mínum allra nánustu svo ég flýtti mér bakvið að sinna uppvaski sem ekkert var. Skrúbbaði sama diskinn í næstum korter þegar ég áttaði mig á því að ég lét eins og asni, þvílíkur vesalingur sem ég var, þetta voru eðlileg hlýlegheit. Heilbrigða fólkið gerði svona hluti. Ég þurrkaði tár af hvarmi og brá mér fram í sal. Bára veifaði til mín og ég rölti til hennar „Má ég taka diskinn?“ spurði ég. „Já, ég er nú ekki vön að leifa mat en ég ætla að hafa rúm fyrir sneið af þessari girnilegu súkkulaðiköku sem ég sé þarna í skenknum. Ég spurði Hjalta sem sagði að það væri í lagi að ég byði þér upp á sneið líka, svona þar sem þetta er síðasti dagurinn þinn.“ Mér varð svo um að ég missti diskinn sem ég var nýbúinn að taka af borðinu og hann lenti á rammanum sem féll á flísalagt gólfið og brotnaði. Ég stífnaði upp, Bára greip fyrir vit sér og var greinilega brugðið. „Fyrirgefðu, ég ætlaði ekki ... ég get lagað ... ég ... „Ég kastaði mér niður á fjóra og kannaði skemmdirnar. Sem betur fer var myndin heil og órispuð þótt glerið hefði brotnað. „Ég hleyp í bókabúðina úti á horni, þeir selja ramma.” Bára svaraði: „Það er óþarfi, ég sting myndinni bara í töskuna.“ Ég sagði það af og frá, mér liði mun betur ef ég fengi að setja myndina í ramma sem sæmdi slíkum heiðursmanni. Hún brosti og þáði boð mitt. Ég reif af mér svuntuna og fleygði henni til Hjalta. „Kem eftir smá!” Ég stökk upp tröppurnar þrjár, reif upp hurðina og hljóp sem fætur toguðu í bókabúðina, henti mér síðan niður kjallarastigann í bókabúðinni og náði að magalenda fyrir framan rekka af myndarömmum. Hvílík heppni, þarna var ég með nefið ofan í nákvæmlega eins myndaramma og þeim sem ég hafði brotið glerið í, sama munstur, sami litur ... og ... og þarna var hann í rammanum ... maðurinn hennar Báru. Hvernig mátti það vera? Ég hafði ekki fyrir því að koma mér á lappir, heldur teygði mig eftir rammanum og bar hann upp að augum. Jú, jú, þarna var hann og fyrir aftan þann rammann annar eins, líka með mynd af ... Þá rann upp fyrir mér ljós. Tólf fimmtudagskvöld í röð hafði hún matað mig á lygi. Hvernig í fjáranum gat sú gamla verið svona klikkuð? Og ég sem hafði gert hana að ömmu minni, svona í huganum, en svona gera ömmur ekki! Í bræðiskasti keypti ég alla sjö rammana sem til voru af þessari tegund, sú skyldi fá að heyra það. Ég ætlaði að margbæta henni karlinn.

Titrandi af reiði strunsaði ég aftur að Túttaranum og reif upp hurðina, sá hvar sú gamla sat í horninu og þrammaði inn gólfið í áttina að henni með rammana í höndunum. Áður en ég vissi af var gripið í hnakkadrambið á mér og mér vippað eins og tuskudýri inn í eldhúsið.

„Hvað heldurðu að þú sért að gera?“ sagði Hjalti með jafnvel meiri bassarödd en venjulega.

„Skila eiginmanninum, láta kerlinguna hafa karlinn ... sinnum sjö. Hann er ekki raunverulegur, hann er bara ...“

Ég komst ekki lengra því Hjalti sussaði á mig eins og rakka og sagði: „Ekki raunverulegur? Annað hefur mér nú heyrst og segðu mér, pjakkur, veistu farsælla samband en þeirra? Ljómar hún ekki þegar hún talar um hann? Hefur hann nokkru sinni lagt hendur á hana? Haldið framhjá? Hefur þeim yfirhöfuð orðið sundurorða? Er hann ekki allt sem kona gæti óskað sér?“ Hjalti starði á mig og beið eftir svari sem lét á sér standa svo hann bætti við: „Og hvernig leið þér sjálfum þegar hún sagði þér sögurnar? Hér ertu á vegamótum, væni, lífið er ekkert annað en val, það eru alltaf tvær leiðir. Hér velur þú hvort þú vilt sjá fegurðina í þessu eða firruna. Ég ætti ekki bágt með að velja sjálfur. Þú stefnir í magasár á mettíma.“

Já, þarna á miðju eldhúsgólfinu áttaði ég mig, Bára bjó sér til eigin draumaheim og Hjalti ... Já, það þurfti ekki vísindamann til að átta sig á því að hann borgaði með þessum veitingastað, gestina mátti telja á fingrum annarar handar. Og ég var eins og ég var, tilfinningaspagettí, það ítalskasta við staðinn. Alltof fastur í raunheimum. Ég skildi að það væri þjóðráð og hollt fyrir sálina að finna sér stað á landamærunum. Ég róaðist á augabragði, tók upp einn af römmunum sjö, smellti bakinu opnu og tók myndina af manni Báru úr rammanum, gekk með hann tóman fram í sal og tyllti mér hjá Báru. Bára hafði að sjálfsögðu séð þegar Hjalti sveiflaði mér inn í eldhúsið og spurði hvort eitthvað væri að. Frá hjartanu svaraði ég: „Allt er í himnalagi, hlutirnir gætu ekki verið betri,“ og í fyrsta sinn frá því ég var ungbarn brosti ég brosi sem náði til augnanna. Bára rétti mér myndina, ég kom henni fyrir í rammanum sem ég stillti upp gegnt henni.

„Mætti ég kannski borða með ykkur hjónunum eitthvert fimmtudagskvöldið?“ spurði ég og Bára svaraði því játandi fyrir beggja hönd.